( 393 ) 
liedeken gezongen werd, maar wel, dat gedurende lange 
jaren geene liederen meer op Nederlandschen tekst gecom- 
poneerd waren. 
Hoffmann von Fallersleben (1798-1874) was de eerste die 
ernstig zijne aandacht op het oud Nederlandsch lied vestigde. 
Nog jongeling, besloot hij, daartoe aangespoord door de 
gebroeders Grimm, zich uitsluitend op de Germaansche taal- en 
letterkunde toe te leggen, en zich gemeenzaam te maken met 
ailes wat op de letterkundige geschiedenis, de overleveringen 
en de gebruiken der Noordsche volkeren betrekking heeft. 
In het jaar 1821, ondernam hij eenereis door de Rijnstreek 
en door Nederland om volksliederen te verzamelen. Dat hij 
het volkslied niet alleen uit een letter- en taalkundig oogpunt 
bestudeerde, maar dat hij zich ook aan de melodieën gelegen 
liet liggen, blijkt uit een voorval dat hij ons in de voorrede 
zijner eerste Loverkens verhaalt 1 . Zich eens, « in einer grossen 
Gesellschaft junger hübscher Mâdchen » bevindend, zong hij 
Duitsche liederen, vvaarin het geheele gezelschap genoegen 
vond : « Ailes war erfreut ». Toen hij echter a das schône ait 
niederlàndisch Lied » van de Tivee conincs kinderen zou aan- 
heffen,ontmoette hij denzelfden bijval niet meer; toen « brach 
ailes in lautes Gelàchter aus ». — « Für diesmal », besluit de 
groote liederdichter, « sang ich nicht mehr ». 
Toen Hoffmann, in 1833, zijne Hollàndische Volkslieder 
uitgaf, voegde hij bij deze verzameling de melodieën van « Het 
daghet uit (in) den Oosten », « Het ginghen drie ghespeelkens », 
« Doen Hanselyn » en « Die voghelkens in der muiten », welke 
melodieën hij, naar zijn best vermogen, uit de Souterliedekens 
overnam, en die aldus voor de eerste maal in moderne notatie 
het licht zagen. 
Verscheidene der Hollàndische Lieder zijn aan het Antwerpsch 
liederboek ontleend en zijn dus het eigendom van Vlaamsch- 
1 Hor. Belg ., pars octava, Gôttingen, 1852, Inleiding, bl. m, gedeel- 
telijk door den dichter overgenomen in zijne eigen-levensbeschrijving : 
Mein Leben, I, 281 vlg. 
