( 395 ) 
Bij den tekst van deze drie oude liederen voegde Willems 
de mélodie van « Wech op ! wech op, dat herte mijn ! » welke 
wij vroeger bespraken i. 
Intusschen bleef buiten de vermelde uitgave van Hoffmann 
Willems’ vrome wensch zonder gevolg, tôt op het oogenblik, 
dat ’s mans eigen verzameling van Oude Vlaemsche liederen 
het licbt zag. 
Wie deze verzameling inziet, komt al ras tôt de ov^tuiging, 
dal het getal der daarin voorkomende liederen uit den mond 
des volks afgeluisterd, betrekkelijk gering is. De taak zulke 
liederen op te vangen bleef bewaard voor De Coussemaker en 
Lootens en Feys. Misschien bleven sommige onzer volkszangen 
op de grenzen van Frankrijk en vanVlaanderen, waar De Cous¬ 
semaker die vond, wel zuiverder voortleven dan in de groote 
steden. Dat Lootens en Feys de door lien uitgegeven stukken 
voor het grootste deel uit den mond eener zeer bejaarde dame 
opvingen, zagen wij reeds vroeger. 
Omstreeks het jaar 1830 was dus de toestand van het Neder- 
landsch lied in ons land verre van schitterend. 
De oude liederen, dit blijkt uit Willems’ klachten, waren 
nagenoeg vergeten, en er werden geene nieuwe op Neder- 
landschen tekst gecomponeerd. En kan men soms al eenig 
lied uit de eerste jaren die op de Belgische omwenteling en 
op het ontstaan der Ylaamsche Beweging volgden aanhalen, 
dan had dit toch nog geene blijvende waarde, en mocht het 
geene populariteit verwerven. 
Ondanks de pogingen door Willems aangewend om den 
Nederlandschen zang in Vlaamsch-België op te beuren, werd 
in het jaar 1841 de verschijning van een Nederlandsch lied toch 
nog als eene gebeurtenis op het gebied der kunst beschouwd, 
en met welgevallen door de drukpers begroet. Zoo leest men 
in het Gentsch Kunst- en letterblad ^ \an het genoemde jaar, 
op bl. 85, onder d eMengelingen : « Lief, zoel en rein , zoo heet 
1 Zie bl. 114-116 hierboven. 
2 Hoofdopsteller, F.-A. Snellaert; uitgever, L. Hebbelynck. 
