( 406 ) 
en werd datzelfde ondervvijs tevens ingericht tôt onlwikkeling 
van den Vlaamsch-nationalen kunstgeest. 
Ten bewijze van die ontwikkeling is het voldoende compo- 
nisten te noemen aïs : J. Blockx, K. Wambach, Ed. Keur- 
vels, Fr. Vander Stucken en L. Mortelmans, die allen in de 
Antwerpsche muziekschool hunne muzikale opleiding ontvin- 
gen en tôt de heropbeuring van het Vlaamsche lied kracht- 
dadig medewerkten. 
In 1869 werd door het Willems-Fonds een prijskamp 
uitgeschreven, waarin twee liederen van Richard Hol wer- 
den bekroond : cc Yoor Vlaandrens gouden kusten », gedicht 
door Th. van Ryswyck, en « Wij komen en wij scheiden », 
gedicht van J.-J.-L. ten Kale. Het eerste dezer twee fraaie 
stukken is populair gebleven. Sedert 1871 laat dezelfde 
maatschappij eene uitgave van Nederlandsche zangstukken 
met klavierbegeleiding verschijnen, die nog heden in vollen 
bloei is. 
Aan de spits dezer uitgave prijkt Gevaert met zijn Philips 
van Artevelde, woorden van J. Vuylsteke, een kloek en ziel- 
treffend stuk, dat aïs het ware een naklank is op ’s componislen 
grootsche cantate Jacob van Artevelde. 
Met Philips van Artevelde en een ander stuk van denzelfden 
meester : cc Ik spreek van u zoo zelden » (1872), gedicht door 
C. Honigb, wordt het tijdperk van het kunstlied geopend, 
want men mag gerust zeggen, dat vdor de verschijning van 
deze zangen geen muziekstukken van dergelijk gehalte op 
Nederlandschen tekst gecomponeerd in België werden uitge- 
geven. 
Onmiddellijk naast Gevaert, treedt Peter Benoit met zijn 
gemoedelijk lied Gebroken hart verlangt de rust (1872) en zijn 
Dernier liedeken , niet slechts een liedeken, maar een kunstlied 
in den vollen zin des woords, waarin de kronkelingen van 
de Dender door Vlaanderens rijke beemden op allergelukkigste 
wijze worden afgemaald. 
In den volkstrant gecomponeerd zijn Benoit’s Twee kerelen 
(1874). Meer andere liederen van dezen meester werkten 
