( 409 ) 
Hendrik Waelput (1835 — 1885), die eene voorname plaats 
onder de Beîgische componisten bekleedt, gaf verschillende 
liederverzamelingen uit, die ten voile zijn naam en faam 
waardig zijn. Zijne Zes gedichten , tekst van Eugeen van Oye 
(eerste reeks), 1872, Zes gedichten (tweede reeks), 1878, en 
zijne liederen Minne- en Wieyelied (1878), tekst van denzelfden 
dichter, behooren Lot zijn beste werken. Vooral zijne liederen : 
Aan n en Stabat mater hebben hooge muzikale waarde, ter- 
wijl een ander stuk : Jeugd en liefde, uitblinkt door frissche 
mélodie. 
Op den eersten rang der Beîgische componisten staat ook 
Edgar Tinel. Van hem verschenen o. a. op het gebied van het 
wereldlijk lied : Loverkens, « Een Cyclus van veertien Oud- 
Vlaamscbe Minneiiederen, gedicht door Hoffmann v. F. 1 », 
Zes liederen (1892), op gedichten van Alb. Rodenbach, 
Em. Hiel en G. Antheunis ; verder : liederen gecomponeerd 
op Duitschen tekst, bij Nederlandsche vertalingen door 
Em. Hiel. 
Ondankbaar zou het zijn hier den naam van E. Blauwaert 
niet te vermelden, aan wiens sympathieke stem en keurige 
voordracht de bevordering van den Nederlandschen zang niet 
weinig verschuldigd is. Hetzij deze puikzanger Gevaert’s Philips 
van Artevelde, Benoit’s Twee kerelen, de Mol’s Lenteliedje , of 
Huberti’s Meilied voordroeg, steeds wist hij de aandacht zijner 
toehoorders te boeien en hunne harten te veroveren. 
Tôt dusverre wat het lied betreft uitgaande van dichters en 
componisten, het lied dat. gewoonlijk met de muziek, zang en 
klavierbegeleiding, gedrukt, voorgedragen wordt door lieden 
van den meer beschaafden stand. 
Het volkslied, in den zin van lied bij den minderen stand, 
wordt door het volk nooit met den naam van lied bestempeld, 
maar altijd een liedje , lieken of liedeken genoemd. Het woord 
liedeken schijnt echter verouderd. Liedje of lieken beteekent 
1 Eerste druk 1877 ; tweede druk 1892; onder de Nederl. zangstukken 
uitgegeven door het algemeen bestuur van het Davids-Fonds. 
