( 349 ) 
obviis exceptus manibus canonicum regularem ibidem pro¬ 
fessas est. Nec mora multis virtutum profectibus se suum jam 
susceptum institutum decoravit ac in agendis et cognoscendis 
rebus nobili quadam et solerti industria invigilavit, adeo ut 
licet magnis dignus foret honoribus, majores illi debebantur 
exigentibus suis decentissimis moribus. Frequens bine disci- 
pulorum numerus ejus stipabat cellulam, quorum ab eo nemo 
discedebat, quin pio affatu doctrinæ aliquo nutriretur, aut 
dulci lactis succo exemplairs vitæ illi us reficeretur. Atque ut 
nedum præsentibus sed et futuris vivax virtus illius expersque 
sepulchri permaneret, edidit libros et opuscula diversa, salutari 
doctrina, et spirituali devotione simul et consolatione refertos, 
et quos nostra miraretur et prisca non improbasset ætas, in 
quibus sacræ mentis suæ eruditio et delectatio abdita tanquam 
mella in favis dulcedo hauriri, et aliis destinata est propinari. 
Qui libri, quoniam impressoria arte jam in publicum delati 
sunt, supertluum erat eos hic nominatim numerasse. Non fuit 
ex hiis qui gloriam absque merito et meritum absque opéré 
cupiunt (cupivit), quin potius multa fuere in sancto viro digna 
Omni lande, animus sedatus et tranquillus, perspicaxingenium, 
memoria tenacior, religionis conservandæ zelus uberior, pacis 
et otii ingens spiritualis cupiditas, singularem virtutem in 
quovis homine diligens, dilectamque dignam præconio et 
laude ducens. Hic ut sanclus Abraham patriarcha senio 
deOciens mortuus est in senectute bona, et dum mortis tribu- 
tum solvit, perhennem vitam invenit circa annum nostræ 
salutis LXXi supra quadringentesimum millesimum. Sepultus 
pridem nunc vero translatas in novo australi ambitu ipsius 
monasterii illic parieti affixa tabella cum epitaphio hujusmodi 
cernitur ; Canonicus regularis depictus genibus provolvitur 
venerabili patri ïhomæ in humili depicta sedenti sellula et 
rotulo quem in manibus discipulus retinet ita interrogat : 
Thoma vera quies ubi quœritur indiibitato ? Gui Thomas alio 
rotulo in manibus suis servato, quod semper docere consuevit 
nullam esse doctrinam sapidam mentem vere quietantem nisi 
in cellæ custodia sacræ scripturæ humili scientia et in Christi 
