Nog steeds worden dergelijke karakteristieke bomen bedreigd door houtkap. 
Foto Fr. M. Amoldo. 
In de depressiejaren in de eerste decennia van deze eeuw 
werden vele studies gemaakt tot verbetering van het land, 
de waterhuishouding en land- en bosbouw. Tot resultaten 
brachten de vele rapporten het in feite niet. De ontreddering 
van de natuur ging voort. Intussen waren wel de opstanden 
op vele ,,plantages”, dankzij het directere belang en nuchter 
inzicht van de eigenaren, gehandhaafd gebleven. 
Dat over het geheel genomen een aanzienlijke uitdunning van 
de fauna heeft plaats gehad, mag gevoegelijk worden aan- 
genomen. Van welke omvang de teruggang van in het wild 
levende dieren daardoor is geweest, is bij gebrek aan concrete 
gegevens uit die tijden, niet bekend. Thans kan slechts ge- 
constateerd worden, welke diersoorten zijn uitgestorven of 
met uitsterven bedreigd worden. Een voorbeeld hiervan zijn 
de Jan van Genten (Brown Boobies), die eeuwen lang op de 
Benedenwinden en speciaal Klein Curagao broedden. Behalve 
vanwege de door deze afgezette guano waren ze van prac- 
tisch belang voor de scheepvaart, die de plaats van het slecht 
zichtbare lage eilandje aan de aanwezigheid van de vogels 
in de lucht, kon bepalen. Ondanks een desbetreffend bij pla- 
8 
kaat van 29 maart 1737 uitgevaardigd verbod tot het rapen 
van eieren van deze vogels en mogelijk vanwege de fosfaat- 
winning ter plaatse, zijn zij geleidelijk aan als broedvogel 
geheel verdwenen. Voorts zijn verdwenen o.a. de grote blauwe 
duif (Aruba, Curagao en St. Maarten), de geelvleugel Ama- 
zone Papegaai (Aruba, Curagao), de Grote en Kleine Grijze 
vliegenvanger (Aruba) en Ala Blanca (Aruba). 
Sedert de jaren 1960 verkeren wij aan het begin van een vier- 
de aanslag op de natuur; nieuwe gevaren dreigen door de 
snelle ontwikkeling die de Antillen de laatste jaren doorma- 
ken. De opkomst van het tourisme, de grote impulsen van de 
financiele steun uit Nederland en van de E.E.G., de bevol- 
kingstoename en de aanzet van de industrialisatie doen zich 
sterker gevoelen. Er wordt veel gebouwd, wegen aangelegd 
en de vraag naar grond stijgt. Tengevolge van stijging van 
grondprijzen is te verwachten dat particuliere grondbezitters 
meer en meer worden gevraagd en geneigd zullen zijn hun 
gronden te verkopen. Gronden, die juist zo rijk nog zijn aan 
originele en fraaie natuur. 
In dit verband zijn de volgende woorden van de bekende schrij- 
ver J. B. Priestly een duidelijke waarschuwing: 
,,Vele oude genoegens in Engeland zijn voorgoed verdwenen 
onder de druk en het opdringen van steeds meer mensen. Wat 
bijvoorbeeld eens een plezierig picknicplekje was waar men 
de dag kon verdromen, is nu een parkeerterrein een bussta- 
tion, een cafetaria, een souvenirwinkel. Heel wat paden die 
ik in mijn jeugd heb bewandeld zijn nu autosnelwegen, waar- 
langs steeds meer mensen zich voortreppen naar stof, lawaai 
en koolmonoxyde. En nu vertelt men ons ook nog dat er 
niet genoeg van die wegen zijn en dat ze veel breder zouden 
moeten zijn. Het zal niet lang meer duren of het platteland 
rondom Londen zal geheel geasfalteerd zijn, Dan zal het land- 
schap vernietigd zijn teneinde meer mensen in staat te stel- 
len naar buiten te trekken en van het landschap te genieten,” 
De Nederlandse Antillen kunnen en moeten profiteren van de 
fouten die in de industrielanden zijn gemaakt. De goede in- 
tenties van de overheden geven hoop dat dit inderdaad zal 
gebeuren. Tijdens de voorbereidingen voor de nieuwe fase van 
ontwikkeling is het besef meegegroeid, dat met de verdere 
economische uitbouw, ook de natuur bescherming behoort te 
krijgen om deze te behouden en kans op herstel te krijgen. 
In de meerjarenplannen zijn bijvoorbeeld posten opgenomen 
ter bestudering, niet alleen van mogelijkheden van verbete- 
9 
