om met succes in de praktijk te kunnen worden toegepast. 
Daarbij werd voor Sint Maarten opgemerkt, dat invoering 
voor het Nederlandse deel weinig zinvol zou zijn, indien het 
Franse deel geen concordante bepalingen zou hebben. 
De opstellers werd door de Gouverneur dank gezegd voor de 
verrichte arbeid en alle commentaren werden in juli 1949 in 
afschrift aan de Studiekring toegezonden met de mededeling 
dat sterke vereenvoudiging van wetgeving nodig was. 
Vier jaar later, kwam er weer leven in de brouwerij. De 
Studiekring bood de Gouverneur nieuwe ontwerpen voor be- 
scherming van de fauna en de regeling van de jacht aan, maar 
nu in de vorm van eilandsverordening en -besluiten. In mei 
1955 vroeg Gouverneur Mr. A. A. M. Struycken de Gezag- 
hebbers tot welk commentaar de eerder toegezonden ontwer¬ 
pen aanleiding gaven. De antwoorden waren weinig bemoedi- 
gend. 
Op Bonaire waren de stukken tijdelijk in het ongerede ge- 
raakt, doch de ontwerpen werden inmiddels bestudeerd. In 
het najaar berichtte de Gezaghebber dat verondersteld werd, 
dat de raad de ontwerpen niet zou goedkeuren. Als voornaam- 
ste bezwaar gold dat toezicht op de naleving van de voor- 
schriften niet mogelijk zou zijn. 
De Gezaghebber van Aruba deelde mede, dat het Bestuurs- 
college in principe sympathiek tegenover de voorgestelde 
maatregelen stond, doch dat het op grond van interne poli- 
tieke overwegingen niet opportuun werd geacht deze voor de 
Statenverkiezingen en ook niet voor de Eilandsraadverkiezin- 
gen bij de Raad in te dienen. 
De Gezaghebber van de Bovenwindse Eilanden berichte dat 
het geen zin zou hebben bedoelde maatregelen voor het Ne¬ 
derlandse deel van Sint Maarten vast te stellen gezien het 
grote verschil op het gebied van de wetgeving terzake in het 
Franse deel. (Over Sint Eustatius en Saba werd niet gespro- 
ken). De Gezaghebber was — met de Heer Dr. P. Wagenaar 
Hummelinck — meer geporteerd voor het instellen van na- 
tuurreservaten op de drie eilanden. 
De Gezaghebber van CuraQao schreef de Gouverneur in dien 
zin, dat de wildstand zijns inziens niet meer in die mate met 
uitsterven bedreigd werd als vroeger het geval was. Naar zijn 
mening zou op CuraQao kunnen worden volstaan met wijzi- 
ging en aanpassing van de Dierenbeschermingsverordening 
van 1926, de Wapenverordening en de Vuurwapenverordening, 
waardoor zo nodig strenger op het gebied van de jacht zou 
kunnen worden opgetreden. De ontwerpen hadden z.i. teveel 
onuitvoerbare ballast. Voorts wees hij op de wenselijkheid 
22 
veldpolitie — gevormd uit geschoolde ambtenaren — in te 
voeren, voorzien van een vervoermiddel om effectief toezicht 
mogelijk te maken. 
A1 met al kwamen ook deze voorstellen niet verder dan het 
stadium van ontwerp. Wij menen dat deze inderdaad te ge- 
detailleerd waren en te weinig aansloten op de situatie in 
de praktijk van de Nederlandse Antillen. Anderzijds hebben 
wg de indruk, dat bestuurderen en bevolking nog te weinig 
geinteresseerd waren in of onvoldoende geinformeerd omtrent 
de bestaande en groeiende dreiging voor de Antilliaanse fauna. 
De spectaculaire ontwikkelingen op economisch gebied van de 
laatste jaren moet hen echter de ogen geopend hebben. 
Het grote belang van de ontwerpen van 1947 en 1953 ligt in 
het feit, dat zy van een geheel ander uitgangspunt uitgaan 
dan de wetgeving van vroeger. Met name wordt thans in prin¬ 
cipe alles beschermd voor zover niet schadelijk geacht of voor 
zover en voor zo lang als een tijdelijk opheffen van de be- 
scherming gezien de omstandigheden toelaatbaar is. De in 
het wild levende zoogdieren, vogels en schildpadden zouden 
totale bescherming genieten, met uitzondering enerzijds van 
verwilderd vee (dat geen echt wild is) en (overwegend) scha- 
del\jk wild, terwijl op met name aangeduide diersoorten op 
precies aangegeven perioden jacht zou kunnen worden gemaakt, 
waarbij het z.g. jachtwild weer onderscheiden werd in ,,stand- 
wild” en „trekwild”. 
Dat het bovengenoemde principe in de nieuwe wetgeving op 
het stuk van de natuurbescherming tot grondslag zal strek- 
ken, mag gevoegelijk worden aangenomen. Daarmede is men 
toe aan een 100% ommekeer sinds honderd jaar geleden. 
Het Antilliaans Burgerlijk Wetboek A° 1868 was in die tijd 
het enige product van wetgeving dat het wild noemde. Het 
wild valt onder de categorie ”res nullius”, d.w.z. zaken waar- 
op niemand rechten doet gelden of heeft. Artikel 636 bepaalt 
daaromtrent: Roerende zaken welke aan niemand toebehoren, 
worden het eigendom van degene die zich derzelve het eerst 
toeeigent. Vervolgens bepaalt art. 637: Het recht om zich het 
wild of de vissen toe te eigenen behoort bij uitsluiting aan 
de eigenaar van de grond waarop zich het wild, of van het 
water waarin zich de vissen bevinden, behoudens de rechten 
door derden verkregen (toen bestaande jachtrechten) waar- 
van zjj het tegenwoordig genot hebben en onverminderd de 
algemene verordeningen en plaatselijke keuren op dit stuk 
aanwezig. 
Op deze liberale situatie werd voor het eerst inbreuk gemaakt 
bij de invoering van de dierenbeschermingsverordening van 
23 
