1926, waarbij het doden etc., zij het op prive grond, zij het 
op domeingrond, van bepaalde diersoorten werd verboden. 
Latere uitbreiding van het aantal der beschermde diersoorten 
betekende verdere beperking van de vroegere vrijheid en thans 
is de noodzaak gegroeid om in principe alles te beschermen, 
behalve datgene wat uitdrukkelijk uitgezonderd is. 
VI. In een land, waar verschillende wetgevende organen bestaan, 
dient men zich bij het ontwerpen van een maatregel af te vra- 
gen in welke sfeer deze moet worden getroffen. In de Antil- 
len ligt de keuze tussen een lands- danwel een eilandsregeling. 
De Staatsregeling en de Eilandenregeling Nederlandse Antil- 
len geven aan welke onderwerpen tot de wetgevende bevoegd- 
heden behoren of zijn voorbehouden aan de landswetgever. 
Daar is de natuurbescherming niet bij ondergebracht. Het 
overige, dus ook de natuurbescherming kan dus worden ge- 
acht binnen de wetgevende bevoegdheden in eilandelijke sfeer 
te liggen. 
Wij zagen reeds, dat de eerste poging tot moderne wetgeving 
op natuurbeschermingsgebied plaats vond in de vorm van een 
landsverordening. In de veertiger en begin vijftiger jaren was 
er weinig twijfel of men deze materie niet bij plaatselijke keu- 
ren zou kunnen regelen, immers er bestond reeds een ,,lands”- 
verordening en het was wel duidelijk, dat deze materie niet 
aan de toen nog betrekkelijk slecht geoutilleerde maar voor- 
al met zeer beperkte wetgevingsbevoegdheden bekleedde lo¬ 
cale autoriteiten kon worden overgelaten. De ontwerpen van 
1953 waren — waarschijnlijk met de eilands-autonomie in het 
vooruitzicht — in de vorm van eilandsverordeningen gegoten. 
Doch een aantal jaren later koos de Stichting Nationale Par- 
ken voor het in 1967 aan de Regering aangeboden ontwerp 
— op de inhoud waarvan nog nader wordt teruggekomen — 
de vorm van een landsverordening. 
Tegen het bovengenoemde sterke argument om aangelegen- 
heden op het gebied van de natuurbescherming in eilandelijke 
sfeer te regelen, moeten doorslaggevende motieven staan om 
terzake toch een landsregeling voor te stellen. Die zijn er 
ons inziens. 
In de eerste plaats moet in gedachten worden gehouden, dat 
de faunabescherming niet alleen staat, doch als complement 
van de bescherming van gehele stukken natuur, natuur-monu- 
menten, moet worden gezien. Het zou geen zin hebben een be- 
schermd natuurmonument in te stellen, zonder dat parallel 
lopende verboden of geboden op het gebied van de bescher¬ 
ming van de fauna kunnen worden getroffen voor terreinen 
buiten de monumenten. 
24 
Een natuurmonumentenverordening zal noodzakelijkerwijs een 
landsregeling moeten zijn, omdat de instelling van zodanig 
monument een aanzienlijke inperking van bevoegdheden van 
rechthebbenden op de grond — particulier of lagere overheid 
— met zich brengen. 
Voorts mag worden gesteld, dat de belangen van de natuur¬ 
bescherming uitgaan boven de eilandelijke sfeer en wel in de 
volgende opzichten. Bescherming van flora en fauna raakt de 
identiteit van de gehele Nederlandse Antillen. Beschermende 
maatregelen dienen te origineren van een instantie die een 
overzicht over het geheel heeft, want waar op het ene eiland 
geen gevaar bestaat voor uitsterven van een plant- of dier- 
soort, kan zulks wel het geval zijn op de andere en is het een 
landsbelang dat op dat ene (ook) beschermingsmaatregelen 
worden genomen. Ten tweede kan het van belang voor be¬ 
paalde eilanden zijn, dat op een ander fraaie en ruime recreatie- 
oorden bijvoorbeeld in de vorm van voor het publiek toegan- 
kelijke natuurparken aanwezig zijn of behouden blijven. Ten der- 
de is de consequentie van het instellen van natuurmonumenten, 
dat daarmede aanzienlijke bedragen voor schadeloosstelling of 
voor de aankoop van terreinen kunnen zijn gemoeid en kunnen er 
wetenschappelijke belangen zijn, waarvoor de centrale over¬ 
heid wel en de eilanden geen of ten dele mogelijkheid tot 
financiering zien. 
Zo ligt het ook op het gebied van de bescherming van cul- 
tuurwaarden. Er bestaat reeds sinds 1960 een landsbesluit 
houdende verbod tot uitvoer van goederen van archeologische 
of culturele waarde en gehoopt wordt dat een dergelijke maat¬ 
regel ook zal worden getroffen voor voortbrengselen in de 
Antillen van natuurwetenschappelijke waarden, hetgeen even- 
eens in de lands sfeer ter uitvoering van de Uitvoerverboden 
Verordening zal dienen te geschieden. 
Een steun vindt men ten deze enerzijds reeds in het feit, dat 
de Regering in de Staten heeft aangekondigd, dat spoedig 
een ontwerp Cultuurlandsverordening bij de Staten zal wor¬ 
den ingediend. Anderzijds heeft de ervaring met de in 1953 
ingediende ontwerp eilandsmaatregelen doen zien, dat even- 
tuele invoering daarvan afhankelijk kan zijn van de politiek, 
met name dat toekomstige verkiezingen het raadzaam maken 
de ontwerpen niet in de eilandsraad te brengen. 
Ogenschijnlijk in tegenspraak met het vorige lijkt het feit, 
dat Bonaire bij de Natuurbeschermings- en Monumentenver- 
ordening 1967 (A.B. 1967 No. 7) wel degelijk een maatregel 
voor het behoud van natuurmonumenten te land en in onder- 
water kustgebieden heeft uitgevaardigd. Hoe zeer deze ver- 
25 
