ordening ook moet worden toegejuicht, er zijn wel enkele 
bedenkingen. Zo beperkt de verordening zich tot die terreinen 
waarop derden geen recht uitoefenen, „die door een aanwij- 
zing als natuurmonument worden geschaad”, met andere woor- 
den strekt de maatregel zich (om financiele redenen) feite- 
lijk niet verder uit dan tot eilands-eigendommen en — domein. 
Dit betekent niet alleen, dat het eilandsbestuur niet zal kun- 
nen komen aan particuliere eigendommen en landsdomeinen, 
doch tevens dat het niet steeds zeker is onderwater-reservaten 
in zee — waar het vooral ook om gaat — in te stellen. De 
activiteiten van het Eilandgebied houden alsdan op bg de 
hoogwaterlijn aan zee en in de binnenbaaien*), de rest is lands- 
zaak. Vide in dit verband P.B. 1967 No.’s 42, 62, 63 en 64 met 
betrekking tot de interpretatie van het begrip ,,De stranden 
der zee”, gebezigd bij de overdrachtsregeling van eigendom¬ 
men van het Land aan de Eilandgebieden. 
Het laatste houdt nog een extra argument in voor de keuze 
van een landsregeling, omdat de in de regionale zee zich be- 
vindende koralenrijkdom en daarbij levende vissen niet alleen 
van grote wetenschappelijke waarde zijn, doch tevens van be- 
lang bij uitstek voor het toerisme, niet alleen voor een, maar 
alle eilanden van ons land. 
De faunabescherming houdt in regeling van de jacht en daar- 
mede verkeert men op het terrein van de bij landsverordening 
genomen maatregelen in de Wapenverordening en de Vuur- 
wapenverordening. De Gezaghebber van Curasao stelde reeds, 
dat het voldoende zou zijn beperkingen te maken bij de uit- 
gifte en het gebruik van vuurwapens en constateerde dat dit 
niet in eilandelijk, doch landelijk verband moest worden ge- 
entameerd. 
Bovendien houdt een beschermingsregeling ongetwijfeld in een 
aantal bepalingen inzake de in- en uitvoer van dieren, waar- 
omtrent reeds enkele artikelen in de Verordening I.U. en D. 
(P.B. 1949 No. 62) en in de Landsverordening met betrek¬ 
king tot de invoer van kleine dieren (P.B. 1952 No. 123, laat- 
stelijk gewijzigd bij P.B. 1968 No. 47) handelen. 
Een volgend argument om zowel de natuurbeschermings- als 
faunabeschermingswetgeving bij landsverordening te doen ge- 
schieden is het feit, dat de Eilandsverordening geen hogere 
straffen kan bedreigen dan 2 maanden hechtenis of / 5000,— 
boete (vide P.B. 1952 No. 3.) Nu gaat het niet zo zeer om 
de individuele personen die de regels overtreden, maar om 
*) Arrest Hof van Justitie N.A. d.d. 10 december 1946 inzake J. P. 
de Lima contra C.P.I.M. 
De hoogwaterlijn in de hoogwaterperiode augustus tot februari. 
26 
grote lichamen, die door handelingen met verstrekkende ge- 
volgen enorme schade aan gewas of wildstand kunnen toe- 
brengen. Men denke bijvoorbeeld aan het gebruik van insecti¬ 
cide op grote schaal, een massale vergaring en uitvoer van ko- 
ralen of vergiftiging van wateren met industriele afvalstof- 
fen. Voor dergelijke lichamen is een boete van / 5000,— een 
„lachertje”. 
Waar het gaat om grote economische, in verband met het 
toerisme staande belangen moet men ook die belangen met 
adequate maatregelen beschermen. In dit opzicht is het pla¬ 
fond van / 5000,— thans reeds eng te achten en over een 
bepaald aantal jaren zal het bepaald onvoldoende zijn. Het 
bepaald aantal jaren zal het bepaald onvoldoende zijn. Een sterk 
argument voor de landsverordening lijkt ons te liggen in het feit, 
dat de faunabescherming eigendomsrechten kan aantasten, zo- 
als boven in hoofdstuk V uiteengezet werd. 
De conclusie lijkt gewettigd, dat hoewel het staatsrechtelijk aan 
de Eilandgebieden vrij zou staan en hen het recht zou toekomen 
de wetgeving op het gebied van de natuurbescherming te ver- 
zorgen, het anderzijds uit praktisch oogpunt verreweg de voor- 
keur verdient en in privaatrechtelijk opzicht noodzakelijk, deze 
materie in ieder geval in de Landssfeer te doen plaatsvinden. En 
dat geldt voor het complex van bescherming van cultuurgoe- 
deren, van fauna en van flora, welke als nationaal bezit en 
nationale rijkdom moeten worden gezien. Het behoud ervan 
kan niet aan regionale politieke en financiele toevalligheden 
worden overgelaten. 
Het spreekt vanzelf, dat de eilandgebieden daarbij een ge- 
wichtige en omvangrijke taak zullen krijgen, waarbij volledig 
ruimte voor het nemen van initiatieven moet worden open- 
gelaten. 
Tenslotte nog een opmerking naar aanleiding van de meer- 
malen door de Gezaghebber van de Bovenwindse Eilanden ge- 
opperde bezwaren om een regeling als beoogd bij de Fauna- 
beschermings- en Jachtlandsverordening op Sint Maarten toe 
te passen. Dat het Franse deel van het eiland niet een gelijk- 
luidende wetgeving op dit gebied zou hebben mag in genen- 
dele bezwaar zijn om die in het Nederlandse deel wel in wer- 
king te stellen. Zo redenerende zou men anders nimmer tot iets 
komen. Het instellen van natuurreservaten zou dan beperkt nut 
hebben omdat dit voor de wild stand van weinig belang zal 
zijn ndien de jacht daarbuiten niet verboden wordt. Indien de 
situatie zou ontstaan, dat het jagen in het Nederlandse deel 
verboden zou zijn en in het Franse naar hartelust geschoten 
zou worden, hopen wg er van uit te mogen gaan, dat de die- 
27 
