De bevoegdheid om in bepaalde gebieden en voor bepaalde 
of onbepaalde tijd de jacht op met name genoemde diersoor- 
ten toe te laten wordt in handen van de Minister van Cultuur 
en Opvoeding gelegd, die bij het stellen van regels daarom- 
trent een adviesraad, bestaande uit deskundigen, dient te 
horen en overleg met de Gezaghebber van het betrokken eiland- 
gebied dient te plegen. Aan de Gezaghebber wordt overgela- 
ten te bepalen met welke middelen de jacht al dan niet mag 
worden gevoerd. Hij dient terzake het advies van de advies¬ 
raad in te winnen, waarmede behalve een deskundig oordeel 
verkregen wordt, tevens coordinate in landelijk verband ge- 
waarborgd wordt. 
De Gezaghebber is voorts bevoegd in bepaalde incidentele 
gevallen b.v. ten behoeve van een plantage, de jacht aldaar 
onder zekere beperkingen toe te staan. Met betrekking tot 
de jacht in het algemeen worden beperkingen gesteld, zoals 
het verbod bij waterrijke plaatsen te jagen en om te jagen 
met bepaalde middelen als vergiften e.d. De adviesraad, waar- 
van de voorzitter en de leden door de Minister worden benoemd 
en ontslagen, brengt desgevraagd of eigener beweging zijn 
adviezen uit. 
Van verschillende bepalingen kan door de Minister onthef- 
fing worden verleend ten behoeve van wetenschappelijke of 
culturele doeleinden. 
Tenslotte zij vermeld, dat het invoeren en in het wild los- 
laten van nader aangeduide diersoorten wordt verboden. 
Als maximum straffen bij overtreding van de voorschriften 
worden bedreigd heehtenis van ten hoogste drie maanden en 
geldboete van ten hoogste vijfhonderd gulden. Bij recidive 
binnen een jaar kan het dubbele worden opgelegd. Hierbij zij 
nogmaals aangetekend, dat gezien het steeds groter econo¬ 
mist belang van de fauna-bescherming (tourisme!) en de 
vorderingen van de moderne techniek naast de vestiging van 
grote industriele bedrijven, het thans reeds duidelijk is dat 
dergelijke straf maxima veel te laag zijn. Stel eens voor, dat 
een bedrijf door een onachtzaamheid de Flamingo-kolonie op 
Bonaire zou vernietigen? Welk een enorme schade zou dit 
niet voor dit eiland, dat zijn wereldwijde bekendheid aan die 
vogel ontleent, betekenen. 
Een in bewerking zijnd ontwerp Cultuurmonumenten Lands- 
verordening, waartoe de Stichting Monumentenzorg Curasao 
het initiatief nam, zal — voor zover ons bekend — in grote 
trekken het volgende inhouden. De bevoegde Minister kan 
objecten, die tenminste een bepaalde ouderdom hebben en van 
belang zijn vanwege hun waarde uit wetenschappelyk, histo- 
risch of artistiek oogpunt, danwel bepaalde kerkelijke goede- 
ren, als beschermd monument aanwijzen. Deze aanwijzing ge- 
schiedt niet dan nadat verschillende zorgvuldigheden in acht 
zijn genomen, waarbij regelen ten aanzien van de publiciteit 
bij die procedure alsook met betrekking tot beroep worden 
gegeven. Ook hier treedt een adviesraad op, hetzij op verzoek 
van de Minister, hetzij eigener beweging. 
Voorts worden algemene voorschriften gegeven strekkende tot 
behoud en herstel van beschermde monumenten en wordt een 
aanduiding gegeven wanneer en hoe eigenaren van dergelijke 
monumenten geheel of gedeeltelijk schadeloos kunnen worden 
gesteld wegens de in de uitoefening van hun eigendomsrech- 
ten opgelegde beperkingen of wegens aan het monument ge- 
maakte kosten. 
Tenslotte worden flinke straffen bedreigd indien de gegeven 
voorschriften zouden worden overtreden. Wat er ten deze in 
concreto uit de bus zal komen zal echter moeten worden afge- 
wacht. 
Zoals eerder vermeld, werd in 1948 een ontwerp voor een na- 
tuurmonumenten-landsverordening aan de regering aangebo- 
den. Acht jaar later zond de Gouverneur een door de Natuur- 
wetenschappelijke Studiekring voor Suriname en de Neder- 
landse Antillen opgestelde eenvoudige ontwerp-eilandsveror- 
dening tot bescherming van natuur- en cultuurmonumenten 
ter consideratie aan de verschillende Gezaghebbers. 
Voor zover daarop gereageerd werd, was de reactie negatief 
en geen van de ontwerpen bereikte het Afkondigingsblad. Er 
gebeurde voorlopig niets totdat in juni 1967 de uit laatst- 
genoemde ontwerpen voortgekomen Bonairiaanse „Natuur- 
beschermings- en Monumentenverordening 1967” het licht zag. 
Een verheugend initiatief! 
Aangaande een in de landssfeer tot stand te brengen verorde- 
ning tot bescherming van natuurmonumenten werd van de zijde 
der Stichting per brief van 27 januari 1967 aan het tm. Hoofd 
van het Bureau voor Cultuur en Opvoeding d.m. het volgende 
gesteld. Bij deze wetgeving ware onderscheid te maken tus- 
sen natuurgebieden, wateren daarbij inbegrepen, toebehorende 
aan de overheid en aan particulieren. De procedure van aan¬ 
wijzing van beschermde overheids-natuurmonumenten, waar¬ 
toe ook landschappen waren te rekenen, kan veel eenvoudiger 
zijn, dan die waarbij aanwijzing van in particuliere eigendom 
zijnde monumenten plaatsvindt. Aanwijzing van eilandsnatuur- 
monumenten (indien niet bij eilandsregeling mogelijk) dient 
uiteraard in overleg met het eilandsbestuur te geschieden. 
Het moet op straffe van vrjjheidsbeneming en boete verboden 
31 
