tie 
le 
wintig, 
en te zijn,dat 
, tot ik dat 
hoorde dat 
litterende ster 
»ch enigszins 
dat zeven en 
, dat zeven en 
;te met zijn 
like prachtige 
(over wier 
1 maakte), en 
zien. Maar ik 
mt zeven en 
iienen. 
r van zijn cel; 
deelde ons 
[at zeven en 
>zen. Onmid* 
[den om dat 
Leer bij het 
[pen en ons in 
[ntig in al zijn 
zijn van zijn 
van zijn cel 
op de gang 
niet geringe 
ik in het 
dan Uriah 
hij uit de cel 
Eing: 
irfield? Hoe 
Hernieuwde kennismaking 
‘Dank u, meneer,’ zei Uriah, ‘gisteren vond ik 
het wel wat taai; maar zulke dingen moet ik weten 
te dragen. Ik heb gedwaald, heren,’ vervolgde hij, 
met zachtzinnige glimlach de kring rondkijkend, 
‘en daarvan moet ik de gevolgen zonder morren 
weten te dragen.’ 
Er ontstond een gemompel waarin bewon- 
dering voor de verheven zielevrede van zeven en 
twintig zich mengde met verontwaardiging over 
een leverancier, die hem enige reden tot klagen had 
gegeven (een klacht, die Creakle onmiddelijk 
noteerde,) terwijl zeven en twintig, die in ons 
midden stond, zich scheen te voelen als het 
belangrijkste stuk in een curiositeitenmuseum. 
Als om ons, oningewijden, maar ineens door 
een overvloed van licht te verblinden, werd last 
gegeven ,ook acht en twintig te laten optreden. Ik 
was al zo van de ene verbazing in de andere 
gevallen, dat ik nauwelijks meer verrast was en 
veeleer een soort berusting voelde, toen ik 
Littimer, met een stichtelijk boek in de hand, zag 
verschijnen! 
‘Acht en twintig,* vroeg een heer met een bril, 
voel 
heer 
dank 
je m 
Zeg l 
mijn 
A A A A J * * - - 1 • (J • 
ide Littimer zonder op te zien, dan is 
heer aanwezig, die mij in mijn vroeger 
.end heeft. Het is misschien goed, dat die 
•t, dat ik mijn vroegere dwalingen geheel 
aan het feit, dat ik onnadenkend heb 
dienst van jongemannen, die mij, in mijn 
tot verkeerde dingen hebben verleid. Ik 
die heer dit als een waarschuwing zal 
meneer, en geen aanstoot zal nemen 
aan mijn vrijpostigheid. Ik zeg het voor zijn 
bestwil. Ik weet nu zo goed, hoe ik zelt heb 
gedwaald en hoop, dat hij zich ook zal afkeren van 
alle kwaad en zonde, waaraan hij deel heeft gehaa. 
Ik zag, dat verscheidene heren de hand voor d< 
ogen hielden alsof ze zo juist hun plaats in een 
kerkbank hadden ingenomen. 
‘Dat zeg je heel mooi,’ zei de heer met de bril, 
‘Ik had trouwens niet anders van je verwacht. Is ei 
verder nog iets? ’ 
Littimer trok even de wenkbrauwen op, maa 
zonder de ogen op te slaan en vervolgde: 
‘Meneer, ik heb eens getracht een jonge vrouv 
te redden, die op de verkeerde weg was, maar he 
is mij niet mogen gelukken. Ik zou die heer wiUei 
vragen, die jonge vrouw te laten weten, dat ik naa 
vergeef dat ze mij zo dankbaar heeft behandeld e 
haar smeek, tot inkeer te komen.’ 
‘De heer, die je bedoelt, zal stellig ter harl 
nemen, wat je daar zo mooi hebt gezegd, ^acht e 1 
twintig. We zullen je niet langer ophouden. 
‘Dank u, meneer,’ zei Littimer- Heren, 
wens u goede dag en hoop, dat u en de uwen ot 
tot het besef van uw dwalingen zult komen ' 
betere mensen zult worden.’ 
Met die woorden verdween acht en twmt 
nadat hij en Uriah een blik hadden gewisseld, ( 
mij in de overtuiging sterkte, dat de gevangen 
wel degelijk middGlcn kondcn om rn©t elkaflr 
contact te komen. (Wordt vervoli 
