dat 
u IS. 
r<ik, 
cunen- 
fSrengen, 
t konden 
xhter zoveel 
twintig, die de 
>en te zijn,dat 
tot ik dat 
hoorde dat 
■ihitterende ster 
ftoch enigszins 
f.ht dat zeven en 
fforen, dat zeven en 
stichtte met zijn 
ftltijd zulke prachtige 
moeder (over wier 
bezorgd maakte), en 
ft hem te zien. Maar ik 
rliebben, want zeven en 
's sloteffect dienen. 
fe aan de deur van zijn cel; 
:t kijkgat en deelde ons 
ring mee, dat zeven en 
ooek zat te lezen. Onmid- 
• zoveel hoofden om dat 
iat niemand meer bij het 
Jrn dit te verhelpen en ons in 
lien zeven en twintig in al zijn 
m en getuige te zijn van zijn 
Dreakle de deur van zijn cel 
twintig verzoeken op de gang 
, en tot onze niet geringe 
n Traddles en ik in het 
niemand minder dan Uriah 
k en zei, zodra hij uit de cel 
nde slangenbeweging: 
et, meneer Copperfield? Hoe 
Traddles? ’ 
j fiy .... , '* ' • 
-“- Jii. 
Hernieuwde kennismaking 
‘Dank u, meneer,’ zei Uriah, ‘gisteren vond ik 
het wel wat taai; maar zulke dingen moet ik weten 
te dragen. Ik heb gedwaald, heren,’ vervolgde hij, 
met zachtzinnige glimlach de kring rondkijkend, 
‘en daarvan moet ik de gevolgen zonder morren 
weten te dragen.’ 
Er ontstond een gemompel waarin be won¬ 
dering voor de verheven zielevrede van zeven en 
twintig zich mengde met verontwaardiging over 
een leverancier, die hem enige reden tot klagen had 
gegeven (een klacht, die Creakle onmiddelijk 
noteerde,) terwijl zeven en twintig, die in ons 
midden stond, zich seheen te voelen als het 
belangrijkste stuk in een curiositeitenmuseum. 
Als om ons, oningewijden, maar ineens door 
een overvloed van licht te verblinden, werd last 
gegeven ook acht en twintig te laten optreden, Ik 
was al zo van de ene verbazing in de andere 
gevallen, dat ik nauwelijks meer verrast was en 
veeleer een soort berusting voelde, toen ik 
Littimer, met een stichtelijk boek in de hand, zag 
verschijnen! 
‘Acht en twintig,’ vroeg een heer met een bril, 
ueer met de bril zijn 
pelen tegen de zeven en 
want beiden onderhielden 
ii jn eigen favoriet. 
„ je gemoedstoestand nu, acht en 
vroeg de gebrilde heer. 
ank u, meneer,’ antwoordde Littimer. ‘Ik 
nu in, dat ik gedwaald heb, meneer. Mijn 
fe emoedstoestand wordt nog wel erg verstoord, als 
ik denk aan de zonden van degenen met wie ik 
vroeger omging; maar ik hoop, dat zij vergiffenis 
zullen vinden.’ 
‘Maar voel je je overigens volkomen gelukkig? ’ 
vroeg de heer met de bril met een aanmoedigend 
knikje. 
‘Ja, dank u wel, meneer. Volkomen! ’ zei 
Littimer. 
‘Heb je misschien nog iets op je hart, acht en 
twintig? Zeg het dan maar.’ 
‘Als mijn ogen me niet bedriegen, meneer,’ 
antwoordde Littimer zonder op te zien, ‘dan is 
hier een heer aanwezig, die mij in mijn vroeger 
leven gekend heeft. Het is misschien goed, dat die 
heer weet, dat ik mijn vroegere dwalingen geheel 
toeschrijf aan het feit, dat ik onnadenkend heb 
geleefd in dienst van jongemannen, die mij, in mijn 
zwakheid, tot verkeerde dingen hebben verleid. Ik 
hoop, dat die heer dit als een waarschuwing zal 
beschouwen, meneer, en geen aanstoot zal nemen 
aan mijn vrijpostigheid. Ik zeg het voor zijn 
bestwil. Ik weet nu zo goed, hoe ik zelf heb 
gedwaald en hoop, dat hij zich ook zal afkeren van 
alle kwaad en zonde, waaraan hij deel heeft gehad.’ 
Ik zag, dat verscheidene heren de hand voor de 
ogen hielden alsof ze zo juist hun plaats in een 
kerkbank hadden ingenomen. 
‘Dat zeg je heel mooi,’ zei de heer met de bril. 
‘Ik had trouwens niet anders van je verwacht. Is er 
verder nog iets? ’ 
Littimer trok even de wenkbrauwen op, maar 
zonder de ogen op te slaan en vervolgde: 
‘Meneer, ik heb eens getracht een jonge vrouw 
te redden, die op de verkeerde weg was, maar het 
is mij niet mogen gelukken. Ik zou die heer willen 
vragen, die jonge vrouw te laten weten, dat ik haar 
vergeef dat ze mij zo dankbaar heeft behandeld en 
haar smeek, tot inkeer te komen.’ 
‘De heer, die je bedoelt, zal stellig ter harte 
nemen, wat je daar zo mooi hebt gezegd, acht en 
twintig. We zullen je niet langer ophouden.’ 
‘Dank u, meneer,’ zei Littimer. ‘Heren, ik 
wens u goede dag en hoop, dat u en de uwen ook 
tot het besef van uw dwalingen zult komen en 
betere mensen zult worden. ’ 
Met die woorden verdween acht en twintig, 
nadat hij en Uriah een blik hadden gewisseld, die 
mij in de overtuiging sterkte, dat de gevangenen 
wel degelijk middelen kenden om met elkaar in 
contact te komen. (Wordt vervolgd) 
