Dietsche benamingen van plaatsen, personen en eigendom- 
men, van landbouw- en andere bedrijfzaken doen zich reeds in 
grooten getale voor in oorkonden van de xi e en xn e eeuw, en 
pleiten voor een reeds oudere beschaafdheid onzer taal. Ook 
de vastheid van taal- en spraakkundige regelen waardoor de 
Nederlandsche fragmenten van het Niebelungenlied (uit het 
eerste gedeelte der xm e eeuw) uitmunten, en de keurige vorm 
die ons in het gedicht van den Vos Reinaerde (uit het midden 
der zelfde eeuw), « het Dietsche wonderboek t, » treft, waar- 
schuwen ons, dat wij deze werken liefst niet moeten beschou- 
wen als vertegenwoordigend de eerste voortbrengselen onzer 
taal en onzer letterkunde. 
Wanneer men van die taal en die letterkunde geen vroegere 
bewijsstukken kan aanhalen dan de zooëvengenoemde, is het 
gemakkelijk te begrijpen, dat het evenmin mogelijk is proeven 
van de vroegste Nederlandsche muziek of van de eerste op 
Nederlandschen tekst gezongen melodieën te leveren. 
Wel had de géniale Guido van Arezzo (995- c. 1050), door 
het in verband brengen der neumatische teekens met de 
muzieklijnen (notenbalken), een middel gevonden om de 
voortbrengselen der toonkunst voor altijd aan de vergetelheid 
te ontrukken, doch eerst met de xm e eeuw werd het gebruik 
van notenbalken algemeen. Aan een anderen kant werd de 
muziek, zooals elke andere kunst en wetenschap in de middel- 
ceuwen, bijna uitsluitend door kloosterlingen beoefend, en 
zij, die er alleen op bedacht waren om de kerkelijke melo- 
1 Prudens van Duyse, Reinaard de Vos (Nagelaten gedichten, Dl. II), 
Voorrede, blz. i. 
