Gevaert i, welke ter eere van Apollo of van Jupiter had 
weerklonken, diende later tôt vereering van den waren God. 
De hymnen van den H. Ambrosius, Prudentius, Sedulius 
werden op den wereldlijken rhythmus van het volkslied of van 
dat van Horatius geschreven, en op dezelfde wijze moeten de 
melodische thema’s van den kerkzang, aan de destijds heer- 
scbende muziek zijn ontleend. Hoe zou het overigens anders 
kunnen zijn, wanneer men nagaat hoe de eenstemmige muziek 
ten allen tijde en in aile landen geboren werd. Steeds had zij 
haar ontstaan te danken aan het omwerken van bekende, tradi- 
tioneele typen of thema’s (vop.ot,, meervoud van vop.oç, wet) 
waaruit, door uitbreiding, gedeeltelijke verandering of men- 
geling van de typen zelf, nieuwe zangwijzen werden getrokken. 
Verder wordt door den voornoemden schrijver aangetoond 
hoe deze aan de citharodie (zang met citherbegeleiding) ont- 
leende, niet zeer talrijke thema’s van den kerkzang, ook in 
den eigen toonaard der citherspelers, aeolisch, hypophrygisch, 
hypolydisch, of dorisch klinken, en hoe de toonschreden die 
vroeger de heldere ziel der Grieken, hun stil doch minder 
teeder gemoed weerspiegelden, een zachtere kleur aannamen 
om den mystieken christelijken geest uit te drukken. 
De bewijzen bij de théorie voegend, doet Gevaert door 
een vergelijking van verschillende heidensche hymnen met 
hymnen der christelijke Kerk, den aard en den geest van de 
eene en van de andere uitschijnen, en leert hij de thema’s 
1 Le chant liturgique de l'église latine (Bull, de l’Acad. roy. de 
Belgique, 3 e sér., t. XVIII, Bruxelles, 1889, pp. 453-477), met aanteeke- 
ningen herdrukt, Gent, 1890. Zie de tweede uitgave, blz. 25 vlg. 
2 In zijn jongste werk : La mélopée antique. 
