kennen waaraan de Antiphonen van den eeredienst, te Rome, 
zijn ontleend, zooals deze zangwijzen in 9 e en 10 e -eeuwsche 
oorkonden voorkomen. Aldus snoerde de geleerde schrijver 
de muziek der Üudheid vast aan die van het Christendom, met 
stevigen, onafgebroken band. 
Op de door hem geleverde bewijzen steunende, zullen wij 
op onze beurt trachten aan te toonen, hoe het oude Neder- 
landsche lied zich, met betrekking tôt den toonaard en de 
melodische vormen, aansluit aan den kerkzang en daardoor 
tevens aan de muziek der Oudheid. Wij zullen namelijk 
doen zien hoe, niettegenstaande al de veroveringen door de 
moderne muziek en de moderne tonaliteit behaald, het volks- 
lied, in ons land, op den drempel der xx e eeuw nog sporen 
van den ouden modus draagt, ja soms nog geheel en al in den 
ouden toonaard weerklinkt. 
