( 13 ) 
deftig en ernstig aangezien. Cassiodorus noemt hem « der ziele 
stormen stillende i . » Dat deze benaming niet onverdiend 
is, kunnen wij mede uit den zachten weemoedigen en toch 
edelen, opbeurenden toon afleiden die ons uit zoo menige 
onzer oude melodieën tegenruischt. Niet alleen onze oudste, 
maar ook onze fraaiste gezangen zijn immers in dien statigen, 
tevens zoet en aangenaam klinkenden toonaard geschreven, en 
ofschoon hij sedert ongeveer twee eeuwen door den uit hem 
geboren modernen moltoonaard vervangen werd, toch ging 
daarom zijne vroegere aantrekkelijkheid nog niet geheel 
verloren. 
Nog in den loop onzer eeuw werden Nederlandsche melo¬ 
dieën tôt den aeolischen modus behoorende uit den mond 
des volks opgevangen; ja, nog in onzen tijd, zijn de aeolische 
klanken op de lippen des volks niet geheel uitgestorven. 
De volgende voorbeelden leeren den aeolischen toonaard 
nader kennen. 
15 e -eeu\vsche mélodie 2 : 
1 « Animi tempestates tranquillat », in een brief, c. 508 aan zijn 
vriend Boëtius geschreven. Zie Gevaert, Les origines du chant liturgique, 
1890, blz. 51, en La mélopée antique, blz. 76, 227 vlg. 
2 Mélodie, Souterliedekens, Antwerpen, 1540, Ps. 110; tekst, Antwerpsch 
liederboek, 1544, herdrukt door Hoffmann von Fallersleben, Horae 
Belgicae, pars undecima, Hannover, 1855, blz. 36, waar het stuk « een 
oudt liedeken » genoemd wordt. In het zesde vers van de eerste strophe : 
« Des lijt myn herteken rouwe, » zijn de woorden « myn herteken » 
overtollig, zooals uit eene vergelijking met het zesde vers der volgende 
strophen blijkt. 
