( 23 ) 
Bovenslaande mélodie leert ons tevens eene zangwijs kennen 
waarin de stem de gansche aeolische toonladder (d — D = a 
— A) doorloopt. 
De zooeven aangeduide in den kerkzang algemeen gebruikte 
wijze van transpositie zullen wij voortaan in de door ons aan- 
gehaalde aeolische melodieën volgen. 
Wij noemden hierboven het in druk verschenen handschrift 
van « Mher Loys van den Gruythuyse. » 
De daarin voorkomende stukken zijn tôt hiertoe de oudste 
oorkonden voor de studie van het Nederlandsche lied. De lezing 
der melodieën, afgezonderd van de teksten, met stippen, 
zonder sleutelaanduiding en zonder woorden geschreven, gaat 
met veel moeielijkheden gepaard. Soms duidt de notatie alleen 
den aanvang der mélodie aan, zooals voor het welbekende 
Kerelslied, dat insgelijks in aeolischen modus klonk. Ander- 
maal beletten wijduitgestrekte melismen den tekst met zeker- 
heid op de behoorlijke plaats onder de muziek te brengen. 
Voor de volgende mélodie * meenen wij echter er in geslaagd 
te zijn het lied te herstellen zooals het in de xiv e eeuw werd 
gezongen. Dat dit lied wel degelijk van dien tijd dagteekent, 
wordt aangetoond door D r G. Kalff, die den tekst met de 
« hoofsche poëzie », de kunst der « Minnesinger » in verband 
brengt en de zesde strophe aanduidt 1 2 * * : De « Kerels » zijn 
waard veracht te worden als geheel onvatbaar voor de edele 
ininne; de dorper is niet in staet de genietingen der liefde te 
deelen : 
Een kerel ghert der vruechden gheyn 5 , 
Hi mint den scat, spise en de wijn; 
Want elc ende elc neemt gerne tsijn. 
1 Oudvlaemsche liederen, I, blz. 55. 
2 Het lied in de middeleeuwen, blz. 261. 
5 D. i. de « Kerel » begeert de vreugd der liefde niet ( Oudvlaemsche 
liederen, t. a. p., str. 4). 
