( 29 ) 
De iastische modus die in den kerkzang overging, beslaat 
daarin de helft van het Antiphonarium. Hij geniet het voorrecht 
zich met al de andere modi te kunnen vereenigen en op die 
wijze niet alleen tôt de iastisch-aeolische of tôt de aeolisch- 
iastische melodieën aanleiding te geven, maar zich nog daaren- 
boven met den hypolydischen en den dorischen toonaard te 
kunnen mengen. 
§ 1. — Normale iastische vorm ( VII e kerktoon) 
Ten tijde van het klassieke Griekenland beschouwde men 
dezen vorm als de muzikale uitdrukking van den manne- 
lijken wil, en om deze reden werd hij den helden van het 
treurspel in den mond gelegd. Daarentegen hebben de christe- 
lijke melodieën, tôt dien modus — den zevenden kerktoon — 
behoorende, eene buitengewone zoetigheid (septimus angelicus). 
De kerkzangen van dien vorm die de kleinste uitgestrektheid 
hebben, doorloopen de modale quint dcjjaG, eene klanken- 
reeks die beurtelings aangroeit door bijvoeging van den zesden 
stijgenden trap (e), van den trap onder de eindnoot (F) en van 
den zevenden stijgenden trap (f). Een klein getal antiphonen 
klimt tôt aan de octave der grondnoot (g — G). 
Eenige melodieën van den normalen iastischen vorm welke 
wij onder onze oude liederen aantreffen, hebben den laatst- 
genoemden omvang : 
<‘t i» i t 
- 0 - 
? 
JL 
jSl 
rw44 
Claes mo 
_1_ 
- le - 
naer en 
1 
zijn min 
-- 
- ne - 
fN 
—JL-_ 
Æl 
0 
r sl 
—h* J -i- 
i i 
ZGxLZL 
'p a* a 
i r 
- & 
£3) _!_ 1_ 
^ w 
-AL 2 
i t 
1 1 
& 1 | -- 1 
J 
"1 tr 
-1 ---— 
ken, Si sa - ten te sa - men al in 
den 
