( 32 ) 
Tôt de populaire zangwijzen behoort de mélodie van « Claes 
molenaer. » Zij doorloopt insgelijks de gansche iastische toon- 
ladder g — G. Op den modalen drieklank (G jj d) gebouwd, 
laat zij herhaaldelijk de quint (a) hooren, terwijl aan het 
einde der versregelen de stem eens op de terts (fl) en tweemaal 
op de tonica (G) rust neemt. 
Dit liedeken, in het Ântwerpsch liederboek (1544) « een 
nyeu liedeken » genoemd, vertelt ons van een 16 e -eeuwschen 
Don Juan die zij ne overwinningen met de galg moest bekoo- 
pen. Ofschoon dit gezongen verhaal tôt de xvi e eeuw kan 
behooren, is het toch mogelijk dat de mélodie ouder is. Ook 
de drieregelige strophe, die hier waarschijnlijk door den 
volksdichter werd gebruikt naar aanleiding der bestaande 
mélodie, schijnt, wat den vorm betreft, oud te wezen. 
De mélodie « Christe waerachtig pellicaen, » heeft dezelfde 
uitgestrektheid als de onmiddellijk voorgaande, doch verschilt 
eenigszins van deze laatste hierdoor, dat zij eerst hare rust 
vindt op de bovenquarte (c), daarna herhaaldelijk op de 
quint (d) en, ten slotte, op de tonica. 
Wat nu de geheele mélodie « Die lelikyns wit » betreft, 
hierin is de eerste période nogmaals op den modalen drieklank 
gebouwd. De gansche zangwijs zweeft om de quint, zonder ooit 
onder de grondnoot te dalen. De stemuitgestrektheid beslaat 
de none aa — G. De rust der stem valt steeds op de quint of 
op de grondnoot. De accoorden waarop, naar modem begrip, 
de geheele zangwijze berust, zijn, buiten den genoemden 
modalen drieklank, de drieklanken C — E — G en D — F — a; 
zijnde de klanken welke, volgens de quintenreeks waaruit de 
diatonische toonladder ontstaat, in de onmiddellijke nabijheid 
liggen van het op de grondnoot gevestigde accoord : 
De rijke versierselen waarmede deze zangwijs is getooid, 
toonen genoegzaam aan dat ze, althans in den vorm waarin ze 
