( Tl ) 
Terwijl in de eerste maten van de mélodie « This goet te 
beliden » (zie blz. 66) de quint (tj) tweemaal wordt gehoord, 
gaat de aanvang van de zangwijze « Rosina waer was dijn 
ghestalt » ommiddellijk lot den zesden boventrap (c) over. 
Deze laatste mélodie is dus verwant met de zangwijzen van 
dorischen modus, waarin de dominante verplaatst en van den 
vijfden op den zesden trap werd gebracht 1. 
In de melodieën te vinden onder Ps. 35, 69, 91 en 127 der 
Souterliedekens wordt de moderne durtoonaard waar hij eens 
is aangeslagen, bijna uitsluitend tôt op het einde volgehouden, 
zoodat de E hier niet langer de roi van tonica, noch die van 
terts schijnt aan te nemen. 
De mélodie « Help God, hoe wee doet scheiden, » die volgt, 
laat insgelijks de modulatie naar den modernen durtoonaard C 
(derden ondertrap) booren ; doch schijnt ten slotte naar E, 
quint van A, over te hellen : 
Help God, hoe wee doet schei - den, Hoe 
ponist, te vinden is (zie Eitner, Musik-SammeLwerke des XVI. und 
XVII. Jahrhunderts, blz. 349), zal wel van Duitschen oorsprong zijn. 
Eene vierstemmige en eene zesstemmige bewerking van L. Senfl treft 
men mede aan in J. Ott’s liederverzameling, Nürnberg, 1544. Beide 
laatstgenoemde bewerkingen zijn in partituur uitgegeven door R. Eitner, 
L. Erk und 0. Kade : zie aldaar II, blz. 205 en III, blz. 343. De bassus 
van de zesstemmige bewerking door Senfl geeft bijna onveranderd de 
tenorstem van de bewerking door Clemens non papa (Antwerpen, 1556) 
terug. De laatste twee maten der door ons medegedeelde lezing zijn 
aan de zesstemmige bewerking van Senfl ontleend. 
1 Zie blz. 59 het aangehaalde voorbeeld aan den kerkzang ontleend : 
« Qui de terra est. » — Gevaert, t. a. p., blz. 211, aant. I, doet de kracht 
uitschijnen die de verplaatste dominante (c voor 5) aan de mélodie bijzet. 
