( 182 ) 
Aldus verdween de dorische modus, ruimde de iastische het 
veld voor den modernen dur-, en maakte de aeolische plaats 
voor den modernen inoltoonaard. Ten minste was dit het 
geval met den aeolischen modus voor zooveel de geschreven 
of gedrukte liederverzamelingen aangaat, door min of meer 
geleerde musici uitgegeven. Deze musici toch stonden onder 
den invloed der meerstemmige muziek, waaraan alleen kunst- 
waarde werd toegekend. In den mond des volks bleef echter 
de aeolische modus tôt op onze dagen voortleven. Doch 
alvorens hier bewijzen aan te halen, blijft ons nog te onder- 
zoeken hoe het na de xvi e eeuw, in ons land, met de mélodie 
was geschapen. 
VIJFDE HOOFDSTUK 
De mélodie in de XVII e en XVIII e eeuw 
naar de gedrukte bronnen 
Waren Vlaamsche meesters sedert de xv e eeuw de stichters 
der groote Italiaansche muziekscholen geweest, zooals Tinctoris 
en Hykaert, te Napels, Willaert en Cipriano de Rore, te Venetië, 
de onlusten der xvi e eeuw hadden het geheele verval der 
Nederlandsche muziekschool ten gevolge. Uit de handen der 
Nederlanders ging de schepter der kunst naar Italië over. 
Omstreeks 1560, voert Italië, met Palestrina aan het hoofd, 
den staf over de muzikale kunst in ons werelddeel i. Sedert 
de xiv e eeuw bestonden de Italiaansche « cantori al liuto » die 
zich hierdoor van de contrapuntisten onderscheidden, dat de 
1 Gevaert, La musique vocale en Italie (Annuaire du Conservatoire 
royal de Bruxelles), VI, 1882, blz. 135 vlg. 
