( 189 ) 
Vele der in Het prieel voorkomende teksten, buiten de 
oudere in een nieuvv pakje gestoken liederen, zijn ondertee- 
kend met zinspreuken. Een dezer spreuken « Minnelijck 
accoort » duidt een lid der Brusselsche Kamer ’t Maria- 
cransken aan, welke kamer deze zinspreuk voerde ; een 
andere te Legt toile naer recht » wijst op Jan de Tollenaer, 
die in 1582 te Brugge geboren, in 1602 in de Jesuietenorde 
trad. Het boek heeft geen bijzondere letterkundige waarde. 
De verzamelaars waren er meer op bedacht om een katholiek 
volksliederboek dan een dichterlijk werk te leveren. Om hun 
doel des te beter te bereiken, meenden zij overal de oude 
dietsche versmaat te moeten weren, door hunne verzen op 
den « Fransoyscben en Italiaanschen voet » te brengen, « te 
weten op een sulcke datter niet een syllabe min of meer en sy 
dan den sanc is verevssehende. » 
Italiaansche melodieën ontmoet men hier eehter niet, zoo 
min als men die vindt in de reeds gemelde Goddelicke lof- 
sanghen van J. Harduyn, eene met muziek gedrukte verza- 
meling die, naar tijdsorde, op Het prieel volgt en evenals 
deze met betrekking tôt de melodieën op Fransche leest is 
geschoeid. 
Italiaansche zangwijzen treft men voor het eerst aan in de 
Noordelijke gevvesten, waar de dichtkunst, door de Renaissance 
en de Hervorming begunstigd, met elken dag meer groeide en 
bioeide; waar, naast Bredero en Starter, wier lyriek op de 
grens van volkspoëzie en kunstpoëzie staat, Hooft de kunste- 
naar met eene sterk ontwikkelde individualité^ opstond, en 
het veel omvattend genie van Yondel beide soorten, volks- en 
kunstpoëzie, in overeenstemming wist te brengen i. 
1 Zie D r Kalff, Literatuur en tooneel te Amsterdam in de xvn* eeuw, 
1895, blz. 63 vlg. 
