( 194 ) 
rymen, 1624 geeft, naast de voormelde Nederlandsche wijs- 
aanduiding, ook de Engelsche : « Shall I bed (bid) her go? » 
Echter werd deze zangwijze in Engeland niet teruggevonden 2. 
Zeker treft men onder al die zangwijzen, door de geestelijke 
17 e -eeuwsche liederverzamelingen tôt ons gekomen, fraaie 
melodieën aan, maar eenheid, zelfstandigheid en karakter ont- 
breken. En hoe zou dit in ons land anders hebben kunnen 
zijn, in den politieken toestand waarin het verkeerde. Ziebier 
hoe die toestand wordt gekenschetst door een schrijver, dien 
men niet van partijzucht zal beschuldigen 3 : 
« De vryheid van denken was den Belgen ontnomen. Eene 
hatelyke censuer bracht haer valkenoog op het werk, voor dat 
hetzelve aen de drukpers werd overgegeven, en men gaf het 
« imprimi potest » eerder aan een onzedelyk voortbrengsel 
dan aen een dat den zelfdenker verraedde. Daervan bestaan 
merkwaerdige voorbeelden. De tael, die zich, als het ware, 
met de nieuwe leer vereenzelvigd had, kon niets dan haet en 
wantrouwen aen de vreemde landvoogden inboezemen... De 
drukkers en boekverkoopers stonden, onder eede, in de ver- 
bintenis geene aan het geloof schadelyke boeken uit te geven 
of te verspreiden. Belgie werd dus belet den voortgang, dieu 
men in de vereenigde gewesten in tael en poezy dede, zich ten 
nutte te makcn. » 
Verder, ter plaatse waar dezelfde schrijver uitdrukkelijk het 
lied bespreekt 4, wordt aangetoond hoe « ook de laetste band 
met het Noorden verbrak » en de « Noordsche geest » in de 
poëzie uitstierf. « Ten platte lande alleen, waer de godsdienst- 
partydigheid niet zoo geweldig gewoed had, bleef de volks- 
overlevcring in den zang bewaerd, en de beroemdste sagen der 
vyftiende eeuw zyn thans nog (1838) op vele plaetsen in zwang 
1 Blz. 4, voor het lied « Heyl-gierich mensch. » 
2 Lnitboek van Thysius, n r 67. 
5 J. -A. Sneelaert. Verhandeling over de Nederlandsche dichtkunst in 
Belgie, 1838, blz. 225 vlg. 
i Idem, blz. 271. 
