( 198 ) 
altéré Weisen » geldt, behooren de meeste dezer melodieën 
tôt de xvm e eeuw, zoodat het vverk geen hooge wetenschappe- 
lijke waarde heeft 
De tijd brak na aan waarop men ook aan het Nederlandsch 
volkslied zou gaan denken. 
Voor zooveel men den naam van Nederlandsche liederen 
mag geven aan stukken in den afschuwelijken Brusselschen 
tongval en dan nog met Duitsch doorspekt, waren Büsching 
en von der Hagen de eerste, die in hunne Sammlung deutscher 
Volkslieder, in 1807 te Berlijn verschenen, eenige van het volk 
afgeluisterde teksten met de daartoe behoorende melodieën, 
in druk lieten verschijnen. Enkele dier teksten zijn slechts een 
uiterst flauwe écho van stukken uit vroegere eeuw. De daarbij 
gevoegde melodieën dagteekenen meestal van het einde der 
xvm e eeuw en hebben geen muzikale waarde hoegenaamd *2. 
In 1824 vestigde Willem de Clercq in zijn verhandeling over 
den invîoed der vreemde letterkunde op de onze, de aandacht 
op de Nederlandsche liederpoëzie 3. 
Vooralsnog weet J.-C.-W. le Jeune in zijne in 1828 ver¬ 
schenen liederverzameling 4 geen onderscheid te maken tus- 
schen het volks- en het kunstlied. Zijn vverk kan alleen worden 
aangehaald als eene eerste poging tôt ontginning van den nog 
braak liggenden Nederlandschen liederenakker. 
1 Ook de teksten werden door de uitgevers uitgesponnen of gewijzigd. 
Zie Erk und Bôhme, Deutscher Liederhort, die bijna al de melodieën 
van Des Knaben Wunderhorn en de teksten tôt die melodieën bespreken. 
2 De verzameling bevat ook een twintigtal Fransche liederen, die in 
het begin der xix e eeuw te Brussel populair waren. Daaronder vindt 
men, zonder vermelding van bron noch van componist, doch niet onge- 
schonden, de heerlijke mélodie « Je crains de lui parler la nuit » uit 
Grétry’s Richard Cœur-de-Lion (1784). De Nederlandsche en Fransche 
liederen zijn mondeling medegedeeld door Mevrouw von der Hagen, 
geboren Maria Josephina van Reynack, afkomstig uit Brussel izie Snel- 
laert, Inieiding op Willems’ Onde Vlaemsche liederen, blz. xxxrv). 
5 D r Kalff, Ilet lied in de middeleeuwen, blz. 7 vlg. 
i Letterkundig overzigt, enz. ’s Gravenhage. 
