( 250 ) 
misch element, wanneer zij, op hunne beurt zijn samenge- 
steld ait kleinere door streng afgemeten rhythmus verbon- 
den deelen. In het recitatief of de gezongene spraak, zoowel 
als in den kerkzang (cantus planus), vindt men wel is waar 
zinsneden waaruit perioden ontstaan, maar deze laatste staan 
niet symmetrisch tegenover elkander, en zijn niet te verdeelen 
in maten die dezelfde uitgestrektheid hebben, een zelfde getal 
slagen tellen. In de muziek der modernen daarentegen, zoowel 
als in die der Grieken, bevatten de perioden zinsneden van 
dezelfde lengte, uit gelijke maten samengesteld, maten die ten 
slotte kunnen worden teruggebraoht tôt tijdswaarden van den- 
zelfden duur. 
Naar aile waarschijnlijkheid werd de isochronische maat, 
en dienvolgens de stipte bepaling der rhythmische eenheden 
geboren uit den dans of uit de marsch. 
Aldus laat zich een scherp afgeteekende rhythmus verklaren 
in de muziek der volken die sterke neiging tôt den dans 
gevoelden en bij die waar het krijgswezen op ernstigen voet 
was ingericht. 
De dans zelf kon eerst op eenigszins geregelde wijze tôt 
stand komen, nadat de blaas- en snaarspeeltuigen de slag- 
speeltuigen hadden opgevolgd. In de voorhistorische ontwik- 
keling der muziek zijn immers verschillende standpunten te 
beschouwen. In het begin waren slechts de slaginstrumenten, 
zooals de trommel bekend, die alleen met geschreeuw en 
getier gingen gepaard. Nadien traden de blaasinstrumenten in 
zwang, zooals het herdersriet, terwijl het nog aan rhythmus 
en vaste toonschreden ontbrak en die muziek slechts bij het 
gekweel der vogelen kon vergeleken worden. Thans gingen 
zang en poëzle met het spel der snaren gemengd en ontstonden 
korte rhythmische zinnen, die ongeveer dezelfde uitgestrekt¬ 
heid hadden, ofschoon zij nog met geen vaste maat gingen 
verbonden. 
Eindelijk brak het tijdperk aan waarop de in strenge maat 
voorgedragen zangen tôt begeleiding strekten aan den dans of 
aan militaire of godsdienstige marschen. 
