( 2o2 ) 
uit den mond van den àot.§6ç — een beroepszanger — weer- 
klonken, werden voorgedragen, nagenoeg in den trant van de 
psalmen der Latijnsche Kerk. 
Van lieverlede begon het verhaal zelf meer belang in te 
boezemen dan de eentonige zang en geraakte de tekst aldus 
los van de muziek. Reeds ten tijde van Homerus (omtrent 
950 voor Christus (?)) deed zich de splitsing gevoelen. De 
grootsche gedichten door Homerus verzameld, werden in den 
regel niet langer gezongen, maar bloot opgesneden. Ten tijde 
van Terpander (730 voor Christus) was de scheiding volbracht; 
in plaats van den àoiBôç, den zanger, trad de rhapsode, de 
declamator op. Slechts bij uitzondering en voor kortere epi- 
sode’s werden epische gedichten nog gezongen. Deze wijze 
van voordracht bleef voortleven, tôt in de « laisses » van de 
Chanson de Roland en in de strophen der Nibelungen , ja, na 
eeuwen en eeuwen, tôt op onzen tijd in onze gepsalmodieerde 
liederen. Aan het lied van « Mi Adel en Halewijn » dat nog 
voor weinige jaren uit den mond des volks werd opgeteekend, 
kunnen wij best leeren hoe het met de voordracht van het 
vroegere heldenlied was geschapen t. 
De dactylische, van haren aard tweedeelige maat, deed dus 
dienst bij den dans en zeker wel in de eerste plaats, bij den 
getreden dans. Voor den gesprongen dans was sedert de verste 
Oudheid de iambische | - maat in eere die zich met de uit haar 
gesproten, samengestelde § - maat tôt allerlei volksliederen 
uitstrekte en de eigenlijke populaire maat werd. Wij komen 
op deze punten terug. 
De grondregelen van den rhythmus zijn den menschelijken 
geest eigen, en worden teruggevonden bij aile natiën die tôt 
eenige ontwikkeling des geestes zijn gekomen. Ook treft men 
bij aile volken de tweetallige verdeeling aan in de samenstel- 
ling van de période, zinsnede of maat. Aan sommige hunner 
4 Over de gepsalmodieerde liederen, zie F. van Duyse, Het eenstein- 
mig... liedj blz. 181 vlg. 
