( 266 ) 
is het gesteld met de gezongen muziek. Hier houdt deze vol- 
komen vrijheid op. Om goed verstaanbaar te zijn, mogen de 
syllaben niet al te vlug uitgesproken worden. Ten einde de 
mélodie zoo vloeiend te maken als mogelijk is, moet de 
gesproken taal voor de gezongen wijken, ten minste moet, 
waar het de gezongen muziek geldt, — wij laten de moderne 
muziek, waarin de instrumentatie niet zelden de bovenhand 
heeft, buiten rekening, — een verdrag worden aangegaan, om 
het evenwicht tusschen beide te bewaren. 
Een gedicht bestaat uit syllaben door geluiden gevormd, uit 
voeten van twee of meer syllaben, en uit metra van twee of 
meer voeten, metra die met de rhythmische zinsneden overeen- 
stemmen. 
Even als de diepe muzikale klanken, door minder snelle 
trillingen voortgebracht, zware, lange noten behoeven, terwijl 
daarentegen aan de scherpe klanken meestal kleine noten, 
vlugge passages worden toevertrouwd, hebben de syllaben 
mede hunne quantiteit , tijdswaarde en hun accent , klemtoon. 
Door quantiteit der syllabe wordt bedoeld de tijd die onder 
het uitspreken derzelve verloopt; naarmate die tijd langer of 
korter is wordt de syllabe ook lang of kort genoemd i. Doch 
juist hierin verschillen de Germaansche talen van de Antieke, 
namelijk de classieke Grieksche en Romeinsche talen, doordat 
zij in hunne prosodie geen rekening houden met de quantiteit, 
maar alleen met het accent. Daar komt bij dat de Latijnsche 
poëzie der Sequentiae in de middeleeuwsche kerkliederen 
mede op het accent berust. 
In de Nederlandsche taal ligt de klemtoon op de eerste 
lettergreep van het woord : broeder, broederlijkheid . 2 . Bij- 
1 De woorden hoop en hop hebben in de Nederlandsche prosodie 
dezelfde tijdswaarde. 
2 Zie J. Vercoullee, Nederlandsche Spraakkunst, blz. 11 vlg. Zie mede 
daar, de uitzonderingen op den algemeenen regel die aile betrekking 
hebben op achtervoegsels of samenstellingen, zooals : rampzalig, konin- 
gin, dievegge, plantage, verantwoordelijkj beginnen, ellende, onzalig, enz. 
