( 267 ) 
sylben hebben geen klemtoon, en aangezien in onze taal de 
eerste lettergreep doorgaans met de wortellettergreep overeen- 
komt, kan daarin zelden twijfel aangaande den klemtoon 
bestaan, wat niet altijd het geval is bij talen die den klemtoon 
niets als iets logisch, iets werkelijks gevoelen. 
Onze taal moge bijzonder geschikt zijn tôt het weergeven 
van de verssoorten der Grieken en Latijnen; ons oude vers 
moge, volgens de uitdrukking van C. Vosmaer, « geheel rhyth- 
miesch » wezen i ; de eenige ware weg tôt ontwikkeling der 
welluidendheid in onze dichtkundige werken « moge ons, 
zooals J. Van Droogenbroeck schrijft, « sedert eeuwen gebaand 
zijn 1 2 , onze oude dichtkunst en onze oude liederen, waar het 
niet aan welluidendheid ontbreekt, hebben met het quantitatief 
vers niets gemeen. 
Terwijl dit laatste scandeert : « eenheid, zinlôos, ônvast, 
onbuigzaam, » kent het Dietsche vers, waarop het oude Neder- 
landsche lied berust, hierin aan de volkspraak, aan de natuur- 
lijke metriek der taal getrouw, aan die woorden, zooals aan 
aile andere, slechts een enkelen klemtoon toe : In de dage- 
iijksche taal zeide men voor eeuwen, zooals nog heden : 
i i i i 
« eenheid, zinloos, onvast, onbuigzaam, » en zoo scandeert 
ook de Dietsche dichter. Het Dietsche vers bestaat veel minder 
uit lange en korte syllaben, dan uit siagen (theses) en heffin- 
gen (arses), of liever, en zooals wij reeds zagen, uit heffingen 
(zwakke tijden) en siagen (zware tijden), daar de heffing den 
slag voorafgaat en in onze oude liederpoëzie het vers bijna 
altijd aanvangt met een heffing, anacrousis of voorheffing 
genaamd. 
De verzen bestaan dus gewoonlijk uit een voorslag door 
drie of vier, zelden door twee, of door meer dan vier siagen 
1 De Ilias van Homeros, vertaald door G. Vosmaer, Leiden, 1880, 
blz. xxiii. 
2 Verhandeling overde toepassing van het Grieksch en Latijnsch metrum 
op de Nederlandsche poëzij (hekroond door de Koninklijke Academie van 
België) (1886) blz. 16, aant. 
