( 270 ) 
En met een overtollig aan stéréotypé uitdrukking ontleend 
adjectivum : 
\s \S \ | | | 
Mer quade niders tongen geeft hi die wijtG 
Dit metrum is aan onze taal zoo eigen, dat het zich zelfs in 
het proza laat hooren, ten minste zooals men die taal nog op 
het einde der xvm e eeuw schreef en zooals het volk die nog 
heden spreekt: 
i ii 
Onsen Vader, die in de hemelen zijt, 
Geheyligt zy uwen nàem, 
i i 
0ns toekome uw rijk, 
il i l 
Uwen wille geschiede op der aerde als in den hemel, 
Geeft ons héden ons dâgelijks brood, enz. 
Zonder de waarde van het metrisch vers in het minste te 
• 
miskennen, mogen wij toch wel zeggen, dat verzen zooals de 
volgende tôt de fraaiste en de zangerigste behooren die men 
in onze taal kan uitdenken 
i i i 
De winter is verganghen, 
*. i l 
ic sie des meys virtuvt, 
} 1 ' 
ic sie die looverkens hangen, 
t i i 
die bloemen spruyten int cruyl; 
in gheenen groenen dàle, 
i i i 
daer ist genoechlijc zijn, 
i i i 
daer singhet die nachtegale 
111 
ende so menich vogelkijn 1 2 . 
1 Antwerpsch liederboek, n r 56, blz. 99, str. 6. 
2 Ibidem, n r 74, blz. 110, str. 2. 
