( 275 ) 
omsprongen, maakt dat de oude notatie tôt het overbrengen 
der zangwijzen in nieuwe schrijfwijze dikwijls van weinig of 
geen nut is. 
Als een staaltje van muzikalen onzin kan de notatie van den 
geleerden Ambros worden beschouwd, daar waar door hem 
de aanvang van een lied van H. de Zeelandia — een onzer 
oudste componisten — in moderne schrijfwijze wordt weer- 
gegeven. Alleen het eerste vers van dit lied : « Een meyske dat 
the werbe (lees : « te werve ») gaet » is bekend. Ambros 
schrijft i : 
enz. 
Hoe de bovenstaande aanvangsregel geheel of ten deele op 
de muziek kan gebracht worden is moeielijk om te zeggen. 
In de Oudvlaemsche liederen 1 2 3 , zoowel als in Een devoot en 
profitelyck boecxken (1539), hebben aile noten, op enkele uit- 
zonderingen na, dezelfde, dus eigenlijk geen tijdswaarde. 
In de door Bâumker uitgegeven Niederlandische geistliche 
Lieder, worden wel enkele tijdswaarden aangeduid, doch de 
notatie gaat daar met geen vaste regelen verbonden ; men mag 
ze willekeurig noemen, want dezelfde passages zijn soms op 
tweeërlei manier genoteerd 3. Zoo getrouw mogelijk taal- 
metriek en versbouw weergeven, is het eenig middel om onze 
oude zangwijzen in degelijke moderne notatie over te brengen. 
Waar men van dien regel afwijkt, loopt men gevaar tôt de 
vreemdste uitslagen te komen. 
1 Geschichte der Musik, II (1880), blz. 289-405. — H. de Zeelandia 
behoort thuis in de eerste helft der xv e eeuw. 
2 Uitgave der « Vlaemsche bibliophilen » te Gent. 
3 Vgl. n r 30, blz. 220, v. 1 met v. 3, en v. 2 met v. 5; n r 59, blz. 296, 
de^verzen « Nu is doch heen den heilighen stryt, » en « Sy vvaren 
vroem ende wèl ghemôet. » 
r 
