( 278 ) 
Het spreekt vanzelf dat het slepend rijm, in dit laatste vers 
in de plaats van het staande getreden, ook in de muziek moet 
aangeduid zijn. 
Onze oude liederen hebben zelden verzen die uit gelijke 
voeten bestaan ; rein iambischen dreun dient alleen bij het 
danslied. Doch juist in die gedurige afwisseling van allerlei 
versvoeten ligt de groote verscheidenheid, de rijkdom van het 
Dietsche vers. Die afwisseling is zelfs te vinden in de regelen 
die in de elkander opvolgende strophen dezelfde plaats 
bekleeden. 
Het eerste het beste lied strekke hier tôt bewijs : 
iii t 
Str. 
1. 
Aile | 
i mijn 
ghe - | 
peys 
doet | 
mi 
so 
wee. 
Str. 
2. 
Moet | 
( 
ic 
nu 
i 
| derven 
die [ 
lief - 
ste | 
i 
mijn. 
Str. 
3. 
Die | 
i 
goede 
ghe - 
| stadi - 
ghe | 
i 
min - 
ne | 
i 
draecht. 
Str. 
4. 
Gaef 
1 si 
mi 
i 
| nu 
een 
| trooste 
-lijck | 
woort. 
Str. 
5. 
Dat 
1 
1 goede 
ghe - 
l 
| stadi - 
ghe 
i 
| min - 
naers 
i 
1 zijn. 
Str. 
6. 
Dese 
i 
| nijders 
zijn 
i 
| ar 
gher 
i 
| dan 
fe - 
i 
1 nijn. 
Str. 
7. 
Dit 
| is 
ghe 
i 
| daen 
om 
i 
| drucx 
ver - 
i 
| slaen h 
Alleen het laatste vers is rein iambisch; in al de overige 
verzen zijn de voeten niet dezelfde voor het gansche vers. 
Daaruit volgt insgelijks voor de mélodie eene gedurige 
afwisseling in den rhythmus. 
Men kan schrijven : 
2 
4 
0 
& ® 
0 
I h 
0 » 0 
Die goe-de ghe - sta-di-ghe min-ne draecht, 
Antwerpsch liederboek, n r 3 blz. 4-. 
