( 280 ) 
taal gepaard ging, een stelsel dat ook aan den zanger toeliet 
zich door zijne toehoorders duidelijk te doen begrijpen, werd, 
zooals wij reeds zagen, in de xvn e eeuw, onder den invloed 
der Fransche getelde syllabenmaat, den bodem ingeslagen. 
Voortaan zou men scandeeren en derhalve zingen : 
Het stônt een môeder rêene 
Nefféns dat crùycen hôut, 
l i i 
Seer druckelick in weene, 
i l i 
In liefde niet vercout. 
l i i 
Met pijne menich fout 
Sach sv haer sôon eerbàer 
i i i 
Hanghen, als puer reyn goût, 
i i i 
Int vier des lydens zwaer. 
En in de tweede strophe : 
Maecht dér maechdén verheven h 
Doch, genoeg! Het is niet te vervvonderen, dat ten gevolge 
dezer nieuwe manier van prosodieeren het gevoel der taal- 
metriek bij het volk op den duur aan het wankelen raakte en 
dat datzelfde volk er toe kwam om te zingen : 
i i i 
Als de boer een paer kloefkens héeft 9 . 
En elders : 
Laet ons te gàder 
Dienén den vâder 5 . 
* HetprieeL , Brugghe, 1600, blz. J II. 
2 DE COUSSEMAKER, blz. 374. 
3 Idem, blz. 349. 
