( 285 ) 
gelijk getal voeten. Een vaste regel is hier echter niet toepas- 
selijk; fantasie, smaak van dichter en componist moeten hier 
alieen beslissen. In het lied van « Brunnenburch » wordt de 
derde regel onder het zingen herhaald : 
ii i i 
« In enen boomgaert quam ic ghehaen, 
i ii i 
daer vant ic schone vrouwen staen 
. i i i 
si plucten aile rosen l . » 
Door D r Kalff wordt aan de musici de vraag gesteld 2 * 4 of ook 
bij de overige (drieregelige) liederen de laatste regel moet 
herhaald worden. Het antwoord hierop is : de drieregelige 
strophe kan zeer wel op zich zelf bestaan. De melodieën van 
de op de voorgaande bladzijde aangeduide drieregelige stro- 
phen bewijzen, dat zulke schikking het rhythmisch gevoel 
zeer goed kan bevredigen. Ook de Duitschers hebben een 
aantal liederen met drieregelige strophe, waarin, onder het 
zingen, geen der drie versregelen wordt herhaald 3. De her- 
haling is dus voor de muziek niet onontbeerlijk. 
Beschouwen wij thans de vierregelige strophe. D r Kalff loont 
aan, dat de gewone vierregelige strophe, waarin vele liederen 
zijn gedicht, een sterke overeenkomst heeft met de maat der 
Hildebrandstrophe, op hare beurt met de Nibelungenstrophe 
verwant : 
iii iii 
« le wil te lande rijden, » | sprack meester Hillebrant, 
il i iii 
« die mi den wech wil wijsen | te Barnen in dat lant. 
I II III 
Si zijn mi onbekent geweest | so menighen langhen dach, 
i i i i il 
in drieendertich iaren | vrou Goedele ic niet en sach F » 
1 Hoffmann von Fallersleben, Niederlândische Volkslieder, t. a. p.. 
n r 6, blz. 32. 
2 Het lied in de middeleeuwen, blz. 554. 
5 Zie Bôhme, Altdeutsckes Liederbuch, n r 233, blz. 312; n r 413, blz. 514, 
met een refrein « Faladeridum; » n r 437, blz. 543; n r 564, blz. 672. 
4 Antwerpzcli liederboek, n r 83, blz. 122. 
