( 294 ) 
dertien regels, ook wel van vijftien 1. In al deze strophen kan 
de vorm even afwisselend zijn als in de vierregelige, zoodat de 
afwisseling zich uitstrekt tôt het oneindige. 
Wij zagen, dat een deel der Oudvlaemsche liederen tôt de 
hoofsche poëzie, de kunst der trouvèi'es behoort, wier buiten- 
gewone rijmvaardigheid bekend is. Anders is het met de 
populaire poëzie gelegen. Zoo men in het Antwerpsch lieder- 
boek, soms in het rijm de meeste afwisseling vindt, elders 
levert hetzelfde boek het bewijs, dat de volksliederendichter 
het rijm gemakkelijk kan ontberen. 
Hierboven hebben wij « Het daghet » aangehaald, als afge- 
leid van twee lange versregels zonder binnenrijm. De volks¬ 
liederendichter drijft de onverschilligheid voor het rijm 
dikwijls zoover, dat hij het onnoodig acht het staande of 
slepende rijm of woord waarmede het vers eindigt, in de 
elkander opvolgende strophen met staande of slepende rijm te 
doen overeenstemmen. 
De twee volgende strophen behooren tôt een zelfde lied : 
i i i i 
Av lacen nu ist altemael ghedaen, 
i i i ■ 
waer ick mi keere oft vvaer ick mi wende, 
van trôosten en h'oor ick ghéen vermaen, 
i i 1 i 
si hout haer oft si mi niet en kende. 
i i i i 
Woude si mi troosten, die waerde geminde, 
i * • * 
ende gheven mi een vriendelijck opslach, 
i il . . i 
so waer verdreven aile nujn allende 
ende al dat mijn herte deeren mach 1 2 . 
Hoe het Dietsche vers het Latijnsche navolgde, hoe de 
rhythmus onzer taal, daar waar ze op kerkelijke melodieën 
1 Zie de voorbeelden aangehaald door D r Kalff, Het lied in de middel- 
eenwen, blz. 554, vlg. 
2 Antwerpsch liederboek, n r 146, blz. 218, str. 5 en 6. Vgl. Ibidem, n r 4, 
blz. 6, str. 1 en 4; n r 6, blz. 9, str. 1-6; n r 8, blz. 12, str. 1-3, enz. 
