( 295 ) 
werd toegepast, met dien der Latijnsche taal afwisselde en den 
iambischen dreun door het Dietsche vers verving, willen wij 
door een 15®-eeuwsche navolging duidelijk maken. 
Ziehier de Latijnsche aanvangstrophe, met haar scansie : 
il i il i 
Jesu dulcis memoria 
Il ! Il 
dans vera cordis gaudia, 
Il I 11 1 
sed super mel et omnia 
Il I II I 
ejus dulcis praesentia. 
Volge nu met zijn scansie de Nederlandsche tekst, die op 
de mélodie der hymne werd toegepast : 
il I il I 
0 Jésus, soete aendachticheit, 
il I II I 
waerachtige vroude en salicheit, 
Il * I II I 
mer boven aile ghenoechelicheit 
Il I II I 
is soet dijn teghenwoordicheitL 
§ 2. — Het danslied 
Hierboven hespraken wij het verhalend lied in de beteekenis 
van dat waarop niet werd gedanst. Het is dus voegzaam ook 
een woord over het danslied te zeggen, aangezien de oudste 
dansen door de maat van een gezang worden geregeld. De 
dans moge van de vroegste tijden bij onze voorouders in 
eere geweest zijn, de danswoede der geeselaars moge in de 
xiv e eeuw zoowel hier te lande als elders geheerscht hebben 1 2 , 
1 Hoffmann von Fallersleben, Niederldndisch geistliches Liederbuch, 
n r 93, blz. 184. 
2 Zie D r Paul Fredericq, Onze historische volksliederen , Gent, 1894, 
blz. 24. Het lied der Nederlandsche Geeselaars, en De secten der Geeselaars 
en der Dansei's (Mémoires de l’Acad. roy. de Belgique, t. LIII, 4 e fasc., 
1897). 
