.( 297 ) 
ook uit de zangwijzen die ons door mondelinge overlevering 
bereikten G 
De geschiedenis van denDuitschen dans wordL door Bôhme 1 2 3 
verdeeld in : 
Minneliederen uitgaande van jongelingen die de lente en 
de liefde bezingen, en van maagden en geestelijke zusters die 
hun zielsverlangen aan gezellinnen kenbaar maken; Historische 
liederen, oude Heldenliederen, Mystische gezangen en Sagen, 
waaronder de Duitsche lezingen van « Die mi te drincken 
gave » (van Vrou van Lutsenborch 3) en « le sach mynheer 
van Valkenstein 4. » 
Verder worden nog door Bôhme genoemd : 
Verwijt- en Spotliederen, waaronder ons Patersliedeken. 
liederen uit de Dierensage, waarvan er een verwant is aan ons 
« Daer zat een uil en spon ; » — Raadsel-, Wensch- en 
Leugenliederen en eindelijk Geestelijke dansliederen. 
Met meer zekerheid mogen wij als kenmerk der dansmelo- 
dieën aannemen, wat Bôhme de « lustige, schaukelndc und 
zum Springen einladende Tripeltakt » noemt, ofschoon niet 
aile dansen in oneven maat werden uitgevoerd. Door « Tripel¬ 
takt » is hier, naar onze meening, te verstaan, de moderne 
l - maat. 
1 Wilhelm Scherer, Zur Geschichte der deutschen Sprache, 2 e uitg., 
Berlijn, 1878, blz. 624; — Physiologie und Metrik, brengt naar aanleiding 
van Ernst Brücke’s werk, Die physiologischen Grundlagen der neuhoch- 
deutsclien Verskunst, Weenen, 1871, insgelijks den rbythmus in verband 
met den dans. 
2 Geschichte des Tanzes, I, blz. 229 vlg. 
3 Tekst, Antwerpsch liederhoek, blz. 32 ; mélodie Souterliedekens , 
Ps. 137. 
1 Alleen de eerste twee verzen van den iNederlandschen tekst bleven 
bewaard; de mélodie komt voor in Een devoot en profitelyck boecxken, 
blz. 227. Alhoewel de beide hier aangeduide liederen onder de balladen 
(Bôhme noemt ze ce Sagenlieder ») moeten geteld worden, en het woord 
ballade van ballare, dansen. wordt afgeleid, bestaat er,naar onze meening. 
toch çeen hoeçenaamde zekerheid dat ze in ons land onder het dansen 
werden gezongen. 
