( 304 ) 
zullen ongetwijfeld voor den echt populairen rei- of rondedans 
hebben gediend. Voor hetgeen de laatstgenoemde zangwijze 
aangaat, meenen wij dit nog te mogen atleiden uit den lateren 
tekst : « Ghy dochters fray // comt maeckt een ray » (rei). 
Naar aile waarschijnlijkheid trad in deze liederen een voor- 
zanger op die een deel van de strophe zong, welke dan door 
den rei, het koor, werd voleind. Gewoonlijk viel het koor zin- 
gend in bij het refrein. Zoo ging het, zoo gaat het op enkele 
plaatsen nog, met ons Patei'sliedeken, waar het refrein a Ei, 
’t was in de mey // zoo bly » ten duidelijkste de tusschenkomst 
van het koor aanduidt G Voor het lied a le quam aldaer » 
wordt het refrein niet aangegeven, wat nochtans niet belet, 
dat het uit eene herhaling van het einde der strophe kan heb¬ 
ben bestaan. In den tekst ce Die nachtegael » treffen wij een 
refrein aan, bestaande uit een enkele uitroeping. Misschien 
wordt hierdoor de plaats aangeduid waar het koor inviel en 
misschien ook bepaalde zich deze tusschenkomst bij deze 
enkele uitproeping. Het gebruik oui den voorzanger, den solist, 
op deze wijze door het koor te laten begeleiden, klimt tôt de 
hoogste oudheid op G 
In Fruytiers’ Ecclesiasticus, Antwerpen, 1565, komen insge- 
lijks een achttal uitdrukkelijk aangewezen danswijzen voor, 
waarvan de melodieën meestal van Fransche afkomst zijn K 
» 
1 Ook zoo bij de Franschen : « Le chant destiné à accompagner la 
danse était évidemment répété en couplets chantés par un personnage 
(ou peut-être par plusieurs) et en refrains repris en chœur » àlf. Jeanroy, 
Les origines de la poésie lyrique en France (1889), blz. 392, die blz. 394 
de « rondes enfantines de la Belle Marjolaine et du Chevalier du Guet » 
aanhaalt als herinneringen aan gedanste dramatische voorstellingen. 
2 Dans la période antérieure à Talétas (665 v. Chr.), on distingue jusqu’à 
cinq modes d’exécution pour la poésie chorique. Première combinaison : 
une seule personne exécute la partie vocale... tandis que tout le chœur 
danse et se contente de renforcer en certains endroits le chant du soliste 
par des exclamations formant refrain... (Gévaert, Histoire et théorie de 
la musique de l'antiquité, II, blz. 365). 
5 Blz. 95, 115, 117, 118, 120, 121, 129, 138. 
