( 310 ) 
naar het ons voorkomt, op de mélodie van een danslied werd 
gedicht. Als tôt het danslied behoorende zien wij insgelijks 
de melodieën van de twee hierna genoemde 15 6 -eeuwsche lie- 
deren aan. Beide teksten zullen, volgens een toen reeds zeer 
oude gewoonte, op danswijzen zijn gebracht. Het eerste lied, 
een Marialied, gezongen op de wijs : « Tliefste wyf heeft my 
versaect i, » hebben wij vroeger medegedeeld 2; het tweede, 
waarin een devote ziel haar hemelzuchten uitstort, werd 
gezongen op een wijs die, naar aile waarschijnlijkheid, tôt 
een vroegeren meidans behoorde : 
Nu is doch heen des winters stryt, 
en nu genaect die zute tyt 3 . 
■_ V -I— i* m 0 
9 # 0 0 
r~0^~. --, 
A 
1 0 0 9 
. {Hwl Q ! \7 
i y rj 
0 r >- 
V 1 / / 
i lr 
i 
M 
Nu is docli heen der hei - li - ghe stryt, si syn nu 
Sy wa - ren vroem en wel ghe - moet, rechtveerdich 
Pi# | [S 
—M K 1 ■ ^ 
J >., 
9 0 J| j.— ' 
rrtvw r j 9 
9 i a 9 
# 9 
~ W 9 
mit God zeer ver - blyt in o - ver gro - ter weel 
en - de dair-toe goet al tôt-ter les - ter ston 
den. 
den. 
Dat li - den is nu heen ge - gaen, en groot loon 
1 Misschien te lezen « Dat liefste, » daar de in het Dietsche vers gewone 
voorslag hier ook door den algemeenen gang der mélodie schijnt aan- 
geduid. Tekst en mélodie bij Baumker, Niederlândische geistliche Lieder, 
n r 56. 
2 Zie hierboven blz. 15; zie mede blz. 119. 
3 Baumker, t. a. p., n 1 2 3 ' 59. 
