( 314 ) 
de strophe opvolgende verzen zeer dikwijls uit een gelijk getal 
accenten samengesteld : 
Als aile die cruydekens sprùyten 
i » i 
ende aile dinc verfravt, 
1 1 1 
ick vvil mi gaen vermuyten, 
1 1 1 
ick ben mijns liefs te buvten. 
Het compas gaet al verdràyt, 
tis recht (schoon lief), ic béns ontpâyt 1 . 
Op andere plaatsen wisselen drie accenten af met vier : 
i i i « 
le mach wel segghen, tis al om niet, 
i i i 
dat ic aldus labuere : 
i 1 il 
dies wil ic singhen een vrolick liet, 
verlanghen ghi dôet mi trùeren 2 3 . 
In het danslied integendeel, vinden wij niet zelden verzen 
met vier accenten, gevolgd door verzen met twee accenten, wat 
aan den zang en aan den dans meer leven bijzet, of verzen met 
vier accenten en binnenrijm, eigenlijk verzen met twee accen¬ 
ten. Voorbeelden daarvan leveren de reeds aangehaalde liede- 
ren : « Die nachtegael die sanck een lied ; » — « Ghy dochters 
fray, » —■ « le quam aldaer 3. » 
Ook de aanwezigheid van een refrein binnen de strophe of 
op het einde derzelve — alhoewel het refrein zich ook wel in 
niet gedanste liederen voordoet — duidt het danslied aan. 
Juistdeze twee kenteekenen, afwisseling in den versbouw 
1 Antwerpsch liederboek, n r 1, bl. 2. In het zesde vers zijn de tôt een 
stéréotypé uitdrukking behoorende woorden, schoon Lief, overtollig ; zie 
hierboven blz. 268-269. 
2 Antwerpsch liederboek , n r 3, blz. 4; zie mede blz. 287 hierboven. 
3 Zie blz. 301-302. 
