( 315 ) 
en refrein, vinden wij in bet door D r Kalff t vermelde 
14 6 -eeuwsche danslied : 
le hadde een lief vercoren, 
soe es sedert lanc, 
soe hadde een ore verloren, 
daer toe ghinc si manc. 
Soe diende so wel na minen danc, 
seidic neen, soe seide ja : 
nu gaet voren, voren, voren, 
du (nu) gaet voren, ic volge na. 
De tweede strophe van dit niet ongeschonden tôt ons 
gekomen stukje, laat beter toe den vers- en strophenbouw te 
bepalen : 
le sei [mijn] : « soete minnekijn, 
i a 
nu gaet met mi ; 
•il i 
ic wille altoos u eighen zijn, 
i « 
so waer ic zi. 
i i • I 
Mijn herte is u so naste bi 1 2 3 , 
. 1 ■ ■ 
mine roue waer dat ic ga; 
• * i i 
nu gaet voren. voren, voren, 
nu gaet voren, ic volg u na. 
Ook het tweede door denzelfden schrijver aangehaalde 
14 e -eeuwsche liedje, met zijn tamelijk ingewikkelden en 
juist daardoor afwisselenden versbouw, moet onder de dans- 
1 Het lied in de middeleeuwen , blz. 536-537. 
2 Oudvlaemsche liederen, n r 16, blz. 71. 
5 D r J. Verdam in eene studie aan de Oudvlaemsche liederen gewijd, 
Tijdschr. voor Nederl. taal- en letterk., IX (1890) blz. 573-301, stelt voor 
vaste bi; missebien moet men lezen naeste bi, volgens de nog ten hui- 
digen dage gebruikte Vlaamsche uitdrukking. 
