( 322 ) 
Bôhme vindt die zangwijs, voor haren tijd, « überraschend 
scbôn. » Niet minder fraai zijn de melodische vormen van 
den volgenden 13 e -eeuwschen kerkzang « in festo Corporis 
Christi : » 
aG F acd c de fe de c | ce aGa \>c- [?aGa YGafya GF F 
0 sa - crumcon-vi - vi - um in quo Chri - stus su - mi - tur! 1 
En dat die door Bôhme zoo wonderbaar schoon geheeten 
vorm ook wel in de Nederlanden was bekend, leert men uit 
een liedje van den dichter-rederijker Casteleyn 2 : 
1 Deze mélodie hehoort tôt den normalen hypolydischen modus ; zie 
Gevaert, La Mélopée, blz. 371. 
2 Diversche liedekens, uitg. Rotterdam, 1616, n r 9. Zie blz. 130 hier- 
boven. 
