( 324 ) 
Het valt dus niet te betwijfelen, dat deze zangwijs — hier- 
voren blz. 130 in de oorspronkebjke notatie gedeeltelijk vveer- 
gegeven — bij een dansbedje beboort en in moderne notatie 
te vertolken is door | - maat. 
In Engeland vinden wij insgelijks de driedeelige maat voor 
de vroegste danswijzen gebruikt. De volgende mélodie * dag- 
teekent van omtrent 1300 : 
g « 
iksr J" 
—1- 
m j 
- 9 
——— -\ - 
.1 i 
-M * s 
(g 
enz. 
Het komt ons voor, dat deze mélodie beter genoteerd ware 
aldus : 
£é 
- - - - ~ 
7*1.9 
p*** aeaManœ 
» 
. ® J . J j - 
J 9 é 
V 1 1 
9 
enz. 
Dat de iambiscbe dreun tôt een internationale type van bet 
danslied was geworden, moet geen wonder baren. Sedert 
eeuwen had de H. Ambrosius (omtrent 340-397) voor de door 
hem gedichte hymnen, zijn toevlucht genomen tôt den 
dimeter iambicus : 
6 , 
4 0 
« 
G 
De - us cre - a - tor 
o - mni - um 5 . 
1 Chappel, The ballad literature and popular music of the olden tirne, 
I, blz. 27. 
2 Gevaert, t. a. p., blz. 67. 
