( 327 ) 
Deze mélodie, welke bij Erk en Bôhme aeolisch klinkt, is 
geen andere dan degene die reeds ten onzent, in dorischen 
modus — waarschijnlijk wel de echte — in de xv e eeuw 
bekend was. Zij diende namelijk voor het liedje « Doen 
Hanselijn i » dat in de xv e eeuw thuis behoort 2 . Een Duitsche 
lezing van dit liedje schijnt niet bekend, want Erk en Bôhme 3 
brachten het in de Duitsche taal over en herdrukten de 
mélodie in dorischen modus, naar de Souterliedekens . De 
overeenkomst tusschen de Duitsche en de Nederlandsche 
zangwijs is aan deze schrijvers ontsnapt. 
Eenvoudigheid en oprechtheid, innig gevoel of luidruchtige 
levensvreugde, klaarheid en waarheid van uitdrukking, dat is 
het wat ons te gemoet klinkt uit onze oude melodieën, zij 
mogen dan al of niet tôt het danslied behooren. Deze schoone 
eigenschappen deden haar jaren en jaren, ja zelfs eeuwen in 
den volksmond voortleven, en voor dezelfde redenen blijven 
zij de aandacht van den modernen musicus waardig. 
Voorzeker is, zooals wij in de inleiding van deze studie 
zeiden, een groot deel van onzen ouden liederschat verloren 
gegaan, maar toch is daarvan nog genoeg overgebleven om te 
doen zien, dat ons land op het gebied der eenstemmige 
muziek evenals op elk ander gebied der kunst, vanouds eene 
eervolle plaats in den rei der volken heeft bekleed. 
1 Zie hierboven blz. 68 et 113. 
2 Zie D 1 ' Kalff, Het lied in de middeleeuwen, blz. 184. 
5 Deutscher Liederhort, I, 63 a , blz. 222. 
r 
