44 PULSUS INTERMITTENS. 
neceffaria do&rina, quam quae fanguinis, e corde 
naturaliter exundantis, intervalla, hoc eft, PwJ ul 
attingit. 
Etenim Medicus, fiquidem morbo unicuiqi> e 
fortiter iturus fit obviam, in hujus perveftig:» nc ' 3 
indole ftudiofe advertet animum ad omnia,/! 11 ? 
fub ipfo morbo inciderint, phaenomena fibi m v !' 
cem fuccedentia, & quo potiflimum tempore exi' 
flant, indagabit; contuebitur quoque molimini 
quibus niti Coleat natura ipfa, ut fe malo liberet* 
Tum quod maximi momenti erit, ex fmgulis, q u ‘^ 
accidere aegroto fenferit, colliget omnino & P rS ' 
cipiet morbi exitum, ut quantum quidem licuerit» 
intelligat, utrum medelam admittat morbus, a .^ 
in alium, aut mortem quin definat, impediri onm J ' 
no non poffit. 
Quis autem haec eruet fatis & pervidebit, n* 
indicia eflentialia & fymptomatica tum cetera, tu* 
quae Pulfu offeruntur, agnoverit redle & examm 
verit ? Immo vero e fanguine, illiusque per hutn 
num corpus diflributione varia, pendent fecretm 
nes omnes & plcraeque excretiones; fanguinis p°* 
habita ratione nemo pondus fluidorum re£te 
maverit, quod tamen fano in homine prasvale 
debere ponderi folidorum experimentis Keillii» h 
ckii, Gorteri, Geoffroi aliorumque dudum ftap 1 
tum eft; univerfae denique nutritionis cognU 10 ’ 
quaeque inde ad tuendam fanitatem elicientur regi 
lae, ita fundantur iis, quae de fanguine docet M 
dicina, ut in fervanda valetudine haud minus j 11 ^ 
verit Pulpam vices nofle, quam in reftituen *’ 
ubi afflifta fuerit. Itaque ut circumforaneoi' 1 !^ 
turbam agyrtarum praeteream, haud excufavc fl ‘j 
levitatem quorundam Medicinam fa&itantium, ^ 
ad aegrotorum le&os progrefli, carpum quidem 
