E R I C A. 
49 
s §. II. GENUS. 
I Veteres ad genus Ericae Azaleas, Andromedas 
c & BIserias referebant, ut maxime inter fe adfines. 
Sed hoc robur eft; fcicntiae, ut ordo naturalis 
> non turbetur, nec genera conftruantur majora, 
eI quam ut explicari queant. Nam alioquin omnes 
Umbellatae & Siliquofae unicum feorfim efficerent 
i genus. Sed neceffitatcm divifionis natura ipfa fa- 
• tis determinavit, ubi difcrepantiam fpecierum tum 
facie, tum ftruttura exhibuit. Hoc vero in gene¬ 
re Ericte tam difficili & prolixo, divifio certe, fi 
usquam, erit perneceffiaria. 
Chara&er Ericae cfl 
Calyx tetrapbyllus Corolla monopetala; Stamina 8 
receptaculo inferta i Piftillum unicum fuperwn; Semina 
plura. Sed heic obfervandae funt duae fpecies, quae 
adferunt difficultatem; variant enim corolla, quae 
jam quadrifida eft, jam quinquifida, ut medium 
quafi inter Ericam & Andromedam fervent; nem¬ 
pe Andromeda d ab ree ii & Andromeda droferoides (Erl- 
ca glutinofa Btrgii), quae re&ius & ob totam fa¬ 
ciem Andromedis annumerantur, praffiertim quia 
l olia habent alterna, in Ericis nunquam obferva- 
ta. Ruppius, qui nomine Ericoidis fcu Tetralicis 
feparatum conftituit Ericarum genus, eo magis 
excufari debet, quod paucas Ericarum fpecies vi¬ 
derat. Si enim figura corollae fundamentum hic 
effiet divifionis, multa ex hoc unico Ericte genere 
conftituerentur genera, (vix enim ullum aliud ge- 
nus eft , ubi corolla; in dirtin&is fpcciebus tanto¬ 
pere diferepant,) nec limites admitterent. 
§. III. SPECIES. 
J ‘ ]C0 }- Pexaginta circiter Species ex Ericae gene¬ 
re lint deteche: in Suecia tamen non nifi duae oc- 
lom. VUI. ' D currunt, 
