E R I C A. 
57 
§. IV. ERICA vulgaris. 
Pcrfpicuam quidem omnium harum fpecierum 
deferiptionem iiibminiftrare voluiflem, fed ne in¬ 
vitis meis facultatibus, in molem excrefceret opu- 
fculum, de noltra Erica vulgari nonnihil adduxiiTe 
ltifliciat; adjefta tamen Tabula, qua cujusque Oe¬ 
clei figuram exhibeat. ( Tab. I.) 
ERICA X UIA.ARIS habet Antberas ariftatas, 
mclufias, lolia oppofita, Stigma exfertum. Corol¬ 
lam campanulatam, longitudine calycis , Flores fe¬ 
cundos. Prietcr hanc nullam novimus, quae folia 
habeat oppofita, excepta Erica tenuifolia Africcs. 
ra Erica vulgaris Antberis ariflatis ab Erica te¬ 
nui folia qua divifionem praecipuam fatis diftintta 
clt, per lotia fagittata vero ad ab omnibus. 
LOCUS: ante omnes plantas indigenas efi: no- 
bis frequcntiflima, maxime in locis Herilibus, ubi 
P™*! I J ‘ num fylvellrcm & Lichenem Islandicum, 
nihil tere aliud crcfcit. Totos fere occupat campos 
arenofos ad fpatium totius milliaris, ut in Smolan- 
dia , hennonia & Scania fcptentrionali a), fed fine 
hac planta campi glareofi & fabulofi nudi forent & 
deformes. Nam in Scania, praecipue in Territorio 
Gyinge £), ubi ericeta fua incendunt‘ruftici, ut 
novi furculi & ramuli Erica; denuo exfurgant, pa- 
ltum inde, fed miferum , pecudes obtinent. Mi¬ 
rum quoque eft, quod in Oelandia Gottlandiaque 
‘Uiltralioribus, & Vifingso vix inveniatur c), vel 
n.tem admodum rara fit; cujus rei rationem expl¬ 
icari & fcire operae foret pretium. 
Con- 
4) Fi. Lapp. i4 X . It. Scan. 57. cjllt. 001.-335. 82- 44. 
