— 56 — 
De visscherij heeft op dezelfde wijze plaats als bij de kleine 
krakads. Het net wordt door één man, in zee wadende, vlak bij 
het strand uitgebracht en dan door twee personen in gehaald. De 
beide treklijnen zijn bevestigd aan een vertikalen stok aan elk 
der beide uiteinden van het net of aan een soort van beugel van 
bamboe, met een steen bezwaard (fig. 11). Soms staan langs het 
net nog een of meer personen om het overspringen van de 
visschen te verhinderen. 
De vangst bestaat uit allerlei visch, in Batavia vooral 
bëlanak . 
De naam ar ad is Javaansch. In het westelijk gedeelte van 
Kr a wang heeten deze netten rempah (Mal.?). In Cheribon 
en Br eb es treft men den naam tjoekal aan. In Oost-Java 
en Madoera, waar meer de hoogere vormen gebruikt worden, 
heeten ze krakad. 
Djaring tamban en djaring benang. — De djaring tamban 
en djaring benang van Banjoewangi zijn zegens zonder 
zak. 
De djaring tamban is een lap van kadoet (dus totaal zon¬ 
der mazen) van ongeveer 40 vaam lengte en ruim een meter 
hoogte. Aan elk uiteinde zit, evenals bij de krakads, een stok 
vast, waaraan het net wordt getrokken, en wel door drie man 
aan elk einde. Als drijvers dienen houten klossen, als gewichten 
steenen. De vangst bestaat uit kleine visch, zooals tamban , 
lemoeroe en tëri. 
De djaring benang verschilt van de vorige in hoofdzaak slechts 
in materiaal: ze is van dik katoengaren geknoopt met mazen van 
± 2 cM. Ook is ze iets hooger (± 1,7 M.). Ze wordt door vier 
man gesleept en is voor grootere visch bestemd. 
b. KIEUWNETTEN. 
Kieuwnetten ( djaring ) zijn netten, waarin de visschen verward 
raken of met hun kieuwdeksels blij ven hangen. Een zak ontbreekt 
dus. Het net (pk X) wordt gebreid van katoen of rami, zelden 
van ander materiaal, nooit van agël. Maaswijdte en grootte ver- 
