57 
schillen belangrijk. Vóór het gebruik worden steeds meerdere 
stukken (, oetas , tingting) in de lengte aan elkaar geregen. 
Door dobbers langs de bovenpees en meestal ook gewichten langs 
den onderrand wordt het net in een vertikalen stand gehouden. 
De dobbers zijn gewoonlijk van een lichte houtsoort gesneden 1 ), 
soms (Duizend-ei landen) worden de vruchten van de boetoen 
(Barrington ia speciosd) of nipastelen aangewend. De gewichten 
zijn in den regel staafjes van gebakken aarde (Bat. Gen. No. 51 50), 
soms steenen of wel looden ringetjes, zelden schelpen (Madoera, 
Duizend-eilanden). 
De vischvangst met deze netten geschiedt op twee verschillende 
wijzen: óf wel het net wordt na het uitzetten eenigen tijd, 
bij voorkeur ’s nachts, aan zijn lot overgelaten en alleen die 
visschen (of krabben) gevangen, die er toevallig tegenaan zwem¬ 
men, óf het wordt, gewoonlijk in een halven of gesloten kring, 
uitgezet op plaatsen, waar men visch kan verwachten, die er 
vervolgens met behulp van plompstokken, djembloeng , dfébloek, 
djemblang, djêblang, djekoel (waarschijnlijk alle klanknabootsend) 
of tebah genoemd, of door slaan op de prauw ingejaagd 
wordt. 
De beide uiteinden van het net worden aan in den bodem gestoken 
stokken bevestigd of wel, en dit is de regel, men laat ze los drijven, 
voorzien van een dobber om ze van verre zichtbaar te maken. Deze 
dobbers kunnen van hout of bamboe vervaardigd zijn (zie bijv. 
pl. XVIII, waarop rechts een in Indramajoe gebruikelijke 
vorm afgebeeld is); soms is ’t slechts een klapperdop of, in O o s t- 
Java en Madoera, ook een kalebasschil. Om ze gemak¬ 
kelijk terug te kunnen vinden zet men er eenige bebladerde 
takken op of (Oost-Java, Madoera, Sapoedi) een metalen 
schel, bij de ’s nachts gebruikte netten ook wel een fakkel. Als 
ethnografische merkwaardigheid vermeld ik nog de kleine schel¬ 
letjes, die hiervoor in de afd. Tjilegon (Bantam) wel in 
gebruik zijn: ze zijn vervaardigd uit een schaar van een 
krabbesoort, de kepiting , en wel de klok uit het voorlaatste, 
1) Bijv. kajoe koeda koeda (Odina wodier), de luclitwortels van de pidada 
(Sonneratia acida) of kajoe bintaro (Cerbera odollam); van den laatste worden 
van de takken door verwijdering van het merg holle cylindertjes gemaakt, die 
aan de bovenpees van het net geregen worden. 
