71 
het op den bodem neer, bevestigd aan 
een touw, welks vrije uiteinde door een 
dobber zichtbaar blijft. Boven het netje 
wordt aas (visch, kippevleesch enz.) vast¬ 
gebonden. Van tijd tot tijd wordt het 
opgehaald en de krabben gevangen, die 
op het Lias zijn af gekomen en niet spoedig 
genoeg* ontwijken kunnen. 
Waar de grond zacht en het water 
ondiep is, wordt het netje niet aan een 
touw neergelaten, maar aan een langen, 
dunnen bamboe staak bevestigd, die met 
zijn toegespitste uiteinde in den bodem 
gestoken wordt (fig. 15) 1 ). 
/ SCHEPNETTEN. 
Schepnetten, meestal van waring of 
katoen en uitgespannen in een geraamte, 
gewoonlijk van bamboe en rotan, zijn 
in allerlei vorm en grootte overal in 
gebruik. 
De kleinere schepnetjes (o.a. pl. XIV en 
XVII; model van Bantam: Bat. Gen. No. 
5109) dienen in den regel als hulpmiddel 
bij andere vischtuigen, zooals antjo, sero, 
bandjang enz. Ze worden echter ook wel 
zelfstandig gebruikt, dikwijls ’s nachts om 
de door een fakkel aangelokte visschen of 
inktvisschen te vangen. De gewone Ma- 
leische namen zijn beiewang en tang gok, 
Fig. 15 Pintoer. 
1) Dit is hetzelfde instrument als de in het museum van het Bat. Gen. onder 
No. 3554 aanwezige „pantjing bedjoelit om paling te vangen”, van Bali of 
Lombok afkomstig. De „Krebsteller” en „Krebshaube”, voor het vangen van 
zoetwaterkreeften in Duitschland in gebruik en door von dem Borne in 
zijn „Handbuch der Fischzucht und Fischerei” (blz. 607) beschreven, zijn bijna 
identiek met de beide vormen van pintoer. 
