39 
de sero’s naar den wal te brengen. Om voldoende laadruimte vrij 
te houden is er geen mast in het midden aangebracht, maar 
heeft de prauw meestal twee kleine masten van hout of bamboe, 
één voor en één ver naar achteren; beide voeren een lajar tandjak. 
Djanggolan en ftedoewang, eigenlijk vrachtprauwen, worden 
in Oost-Java en M ad o era ook door nèner-visschers gebruikt 
om de vischterreinen op te zoeken en voor het vervoer der bibit. 
De djanggolan, ook wel kroman of pegon (pl. IX), heeft de 
gedaante van de boven beschreven alis-alis, maar is grooter en 
heeft een vaste overdekking; ze wordt voornamelijk in Rem¬ 
bang gebouwd („Zeevisscherijen . . V. D. Pauwert). De pcdoc- 
wang heeft denzelfden vorm, maar is van vlerken (Madoereesch 
type) voorzien (pl. X, op den achtergrond). Op Sapoedi wordt 
een klein model pëdoewang kroman genoemd, met welken naam 
hier dus een vlerkprauw wordt bedoeld (Jochim). 
Padewakaris zijn Makassaarsch-Boegineesche handelsvaartuigen, 
die ook door tripangvisschers gebruikt worden. Een uitvoerige 
beschrijving geeft DE Bruijn Kops, die ze ook voor Soemenap 
vermeldt, terwijl ze volgens Jochim als padewakan of padewa 
ook op de Sapoedi-eilanden (Goewa-goevva en Oost- 
Raas) in gebruik zijn. 
JOCHIM noemt ook de pelari en de pedjala, „die slechts één 
mast hebben, doch overigens niet veel van de padewa verschillen, 
terwijl hetzelfde kan gezegd worden van de soppèt, die nog kleiner 
is”. Ook Koningsberger vermeldt, dat pelari’s op de Sapoedi- 
en Ka ngean- ei landen bij de tripangvangst worden aan¬ 
gewend. 
